PIK LENINA [7 134 m n.p.m.] – PAMIR ⛰️
Pierwsza moja wyprawa wysokogórska, na którą wybrałem się wraz z grupą znajomych. Pomysłem zaraził mnie Paweł, z którym w tamtym okresie sporo czasu spędzałem w Tatrach oraz Alpach. Sam cel został wybrany nie przypadkowo, ponieważ szczyt ten uznawany jest za jeden łatwiejszych siedmiotysięczników. I faktycznie technicznie nie należy do najtrudniejszych. Należy jednak pamiętać, że wciąż są to góry wysokie ze wszystkimi swoimi zagrożeniami wynikającymi z wysokości, braku służb ratowniczych oraz trudnego lodowcowego terenu.
Sama wyprawa zakończyła się dla mnie sukcesem w postaci wejścia na wierzchołek, jednak najważniejsze podczas tej wyprawy było chyba to, że to właśnie tam postanowiłem obrać ścieżkę życia mocno związaną z górami, częściej eksplorować i próbować swoich sił w tych wyższych pasmach górskich. Zapraszam do relacji!
DZIENNIK WYPRAWY
Od dawna planowałem mój pierwszy wyjazd na górę z siódemką na przodzie. Wybór padł na Pik Lenina. Dlaczego on? Z prostych względów, jest to jeden z najłatwiejszych 7-tysięczników, a więc można stwierdzić że wyzwanie zdobycia go nie jest niczym trudnym? Nic bardziej mylnego. Jest to góra wymagająca dobrego przygotowania fizycznego, przemyślanego planu działania, a przede wszystkim podejścia do niej z należytym szacunkiem, bo w końcu to góry wysokie. O nie lekceważeniu tej góry przekonaliśmy się dość szybko, ale o tym później.. po kolei.
12 lipca
Wraz z Martą wieczorem zjawiliśmy się u Pawła w Warszawie, gdzie mieliśmy dokonać ostatecznego przepakowania. Wszystko udało się zmieścić i zabrać. Zmęczeni podróżami ze Szczecina i Krakowa położyliśmy się spać.
13 lipca
Ostatnie śniadanko w Polsce serwuje nam mama Pawła. Bardzo smakowało, więc dziękujemy i ruszamy na lotnisko, gdzie bezproblemowo przechodzimy odprawę i odlatujemy.
14 lipca
Po długim locie z przesiadką w Istambule, wczesnym rankiem lądujemy w Kirgistanie, a dokładnie w Osz. Lotnisko wygląda jak stary dworzec kolejowy, a nasze bagaże zrzucane są z jakiejś starej ciężarówki na rampę wyładowczą, gdzie wszyscy przepychają się w walce o swój bagaż, my spokojnie czekamy i praktycznie na końcu bez przepychanek bierzemy swoje plecaki. Następnie dostajemy się taksówką do centrum Osz pod market, który oczywiście okazuje się zamknięty. Czekając na otwarcie biegam po mieście w poszukiwaniu kantoru, gdyż jak się okazuje dolary są bezużyteczne i potrzebujemy Kirgijskiej waluty – somów. Kantor znaleziony, robimy zakupy i jesteśmy gotowi wyruszać dalej. Jeszcze tylko kwestia transportu. Po bezowocnych negocjacjach z miejscowymi, którzy chcą jak dla nas zbyt wiele udaję się do odnalezionej informacji turystycznej. Udaje nam się tam załatwić transport do bazy pod szczytem w interesującej nas cenie, więc wyruszamy w drogę. Tego samego dnia na wieczór docieramy do bazy. Jest już ciemno. Rozbijamy się szybko i do spania. Pierwszy dzień w Kirgistanie zapewnia nam pierwsze wrażenia i poglądy na temat kraju i ludności.
15 lipca
Po przeprawieniu się przez rzekę dostajemy się na teren agencji, gdzie rozbijamy namioty za cenę tylko 1 euro od łebka, więc nie było sensu szukać innego miejsca. Dzień spędzamy na przysłowiowym nic nie robieniu. Jak by nie było to już wysokość 3500 m n.p.m więc trzeba odczekać przed wyjściem w górę, aby organizm choć troszkę się przyzwyczaił. Wieczorem docierają chłopaki z ekipy Rzeszowskiej – Szczepan, Daniel i Paweł P. z którymi planowaliśmy ten wyjazd i z którymi mamy wspólnie działać.
16 lipca
Dzień raczej luźny. Robimy podejście aklimatyzacyjne na przełęcz podróżników na 4200 m n.p.m.
Wracamy do bazy gdzie odpoczywamy, jemy i planujemy kolejne dni akcji. W oddali widać nasz cel, a wokół polany ługowej kilka ładnych górek.
17 lipca
Z samego rana ruszamy z Martą i Pawłem M. Każdy bierze ponad 20 kg na plecy i po 12 kg dajemy na konie. Idziemy do obozu pierwszego, który docelowo staje się naszą „bazą”, gdyż na Polanę Ługową, gdzie znajduje się Base Camp, już podczas akcji górskiej nie planujemy wracać. Jest to z perspektywy czasu bardzo dobra decyzja. Obóz pierwszy jest przy samym lodowcu i to tam będziemy wracać po poszczególnych etapach aklimatyzacji i zakładania wyższych obozów. Z bazy do Camp 1 jest najzwyczajniej bardzo daleko, tak robi również większość zespołów zdobywających Pik Lenina. Obóz 1 wita nas bardzo kiepską pogodą. Ogrzewamy się, pijemy, jemy i rozbijamy namioty, a następnie szybko zasypiamy, gdyż wysokość i zmęczenie daje o sobie znać. Tego dnia po drodze do C1 napotykamy pierwsze świadectwo tego jak niebezpieczne są to góry. Na koniu zwożone jest ciało zmarłego w obozie trzecim alpinisty.
18 lipca
Poznajemy otoczenie C1 i spotykamy sporą grupę polaków. Teren agencja w której się rozbijamy leży najbliżej wejścia na lodowiec, a więc mamy świetny widok na szczyt który wygląda wspaniale, jak również na drogę do obozu drugiego. Dzień spędzamy na odpoczynku, po dojściu z ciężkimi plecakami i w złej pogodzie (deszcz, śnieg, wiatr). Tego dnia docierają również panowie z ekipy Rzeszowskiej. W obozie pierwszym czuć już wysokość. Nawet droga po wodę do strumienia nie jest łatwa.
19 lipca
Nasza trójka (ja, Paweł M. i Marta), w ramach aklimatyzacji na lekko wchodzi na 5200 m n.p.m. Spędzamy tam godzinkę na robieniu zdjęć i dzwonieniu, gdyż okazuje się że w tym miejscu znalazł się zasięg, a brak go w C1. Tego dnia ekipa rzeszowska wyrusza z nami w celu nadrobienia dnia straty do nas. Okazuje się to nie najlepszym pomysłem, łapie ich choroba wysokościowa i czują się słabo. Wracamy do obozu pierwszego na odpoczynek.
20 lipca
Dzień odpoczynku. Jemy, pijemy i planujemy. Jest to też ważny etap naszej aklimatyzacji, gdyż po zrobieniu poprzedniego dnia prawie tysiąca metrów przewyższenia organizm musi odpocząć i przyzwyczaić się do niższej zawartości tlenu w powietrzu. Wchodź wysoko, śpij nisko – tak działa aklimatyzacja.
21 lipca
Raki, czekan, lina na siebie i przed wschodem słońca wyruszamy. Droga jest usłana dużą ilością szczelin natomiast są one w większości jeszcze nadające się do przekroczenia (z odpowiednią asekuracją) lub obejścia. W późniejszych przejściach tego odcinka nie jest już tak łatwo. Po jakiś 7 godzinach docieramy do obozu drugiego. Rozbijamy namiot, jemy oraz pijemy dużo wody i do spania.
22 lipca
O godzinie 7 nasza trójka na lekko wyrusza na podejście aklimatyzacyjne. Dochodzimy po kilku godzinach do obozu trzeciego, który znajduje się na 6100 m n.p.m. Rozglądamy się i poznajemy obóz. Podchodzimy na Pik Razdelnaya na 6200 m n.p.m, skąd są przepiękne widoki na otaczające nas góry. Tego dnia udała nam się pogoda, natomiast czuć było również już zimno tam panujące które potęguje wiatr. Schodzimy do C1, po drodze mijamy w C2 Daniela i Szczepana. Paweł P niestety zszedł na Polanę Ługową, ponieważ dalej źle się czuł. W obozie pierwszym standard czyli jemy, pijemy i do spania.
23-24 lipca
Dni spędzone na odpoczynku, wspólnych rozmowach oraz podziwianiu pięknych gór, wśród których się znajdujemy. W tym czasie wraca do nas Paweł P. po odpoczynku w bazie, czuje się już lepiej i przy następnym podejściu mającym na celu założenie obozu trzeciego planuje iść z nami. Wyjście to ma nastąpić 25 lipca, gdyż musimy to zrobić przed 27 – wtedy według prognoz psuje się pogoda.
25 lipca
Wyruszamy do obozu drugiego. Po drodze Marta bardzo kaszle i męczy się dużo bardziej niż podczas poprzednich wyjść. Mimo to docieramy do C2. Wielkie brawa dla Marty za ten ogromny wysiłek. W obozie drugim spotykamy grupę Estończyków, z którymi jest lekarz. Konsultujemy się z nim. Dowiadujemy się że Marta ma wysoką gorączkę i najprawdopodobniej jest to infekcja. Na tej wysokości bardzo łatwo grozi to zapaleniem płuc. Bardzo trudna decyzja o rozłączeniu się, lecz Marta następnego dnia musi zejść na dół, aby się leczyć. W końcu zdrowie najważniejsze ! Wspólnie podejmujemy decyzję o rozdzieleniu się zespołu i kontynuowaniu przeze mnie i Pawła, następnego dnia podejścia w celu założenia obozu trzeciego. Za dwa dni ma zepsuć się pogoda, a więc wniesienie tam namiotu i naszego depozytu przeze mnie wydaje się dobrą chodź ciężką decyzją.
26 lipca
Marta wraz z poznanym zespołem Estończyków schodzi do C1 gdzie ma się leczyć antybiotykami. My z Pawłem M. i Pawłem P., który do nas dołączył ruszamy z dwoma namiotami i masą rzeczy do C3. Na tej wysokości namiot musi być dobrze osłonięty przed wiatrem, a więc przed nami dużo pracy. W obozie trzecim kopiemy platformę, rozbijamy namiot i okopujemy go dużymi murkami ze śniegu. Po rozbiciu obozu jemy, dużo pijemy (trzeba chodź się nie chce !) i kładziemy się spać.
27 lipca
Rozbijamy z samego rana drugi namiot. Paweł P., schodzi w dół, po przebytej chorobie wysokościowej stwierdza że nie chce przeginać, i tak już urobił kawał góry po takim osłabieniu.
Razem z Pawłem M., podchodzimy aklimatyzacyjnie na 6400m n.p.m, w stronę szczytu. Tutaj mamy przepiękne widoki na otaczające nas góry. Spędzamy tu godzinkę i ruszamy w dół.. Po całym ciężkim dniu docieramy do C1, gdzie spotykamy się z Martą. Informuje nas o swoim stanie zdrowia. Cały czas kaszle, a więc antybiotyk musi przyjmować aż do dnia wyjścia w górę na atak szczytowy. Nie jest to dobra informacja, gdyż antybiotyk i przebyta choroba znacząco ją osłabiły, a do tego opuściła jeden etap aklimatyzacji. Mimo to podejmuje decyzje, że będzie z nami podchodzić i spróbuje ataku. Brawo za walkę !
28-30 lipca
Rest… Namioty wszystkie w górze. Śpimy więc w dużym namiocie agencyjnym w 6 osób. Przez te dni wypoczywamy (jeśli można to tak nazwać na tej wysokości) i dobrze się odżywiamy, niektórzy nawet jedzą obiadek w jednej z agencji gdzie czasem przesiadujemy w jurcie. Sprawdzamy pogodę i na 2 sierpnia planujemy atak szczytowy, ma być wtedy najlepsza pogoda.
31 lipca
Z rana ruszamy do obozu drugiego. Większość rzeczy mamy już wniesionych, więc idziemy z lekkimi plecakami. Bez pośpiechu i mając pod uwagą przebytą chorobę Marty docieramy do obozu drugiego jako ostatni. Chłopaki z ekipy rzeszowskiej i Paweł M już tam się znajdują. Podczas pobytu w C2 gdy robimy jedzenie nie daleko od obozu przelatuje serak który oderwał się ze ściany, rozpada się po drodze co powoduje, że namioty przykrywa delikatna warstwa śniegu. Pijemy dużo wody i do spania
1 sierpnia
Droga do obozu trzeciego mija nam dość szybko. Odkopujemy namioty, ponieważ trochę je przysypało podczas naszej nieobecności. Gotujemy dużo wody na następny dzień, pakujemy się i do spania.
2 sierpnia
Szybkie śniadanie, aplikujemy ogrzewacze i wyruszamy zaraz po 6. Wiatr wieje z prędkością 30-50km/h, a słońce na razie słabo przebija się i jest potwornie zimno. Trzeba iść swoim tempem, aby się odpowiednio grzać, w związku z tym zaraz po starcie rozdzielamy się, było to planowane działanie. Ruszamy więc osobno. Podejście to robię na kijkach, ponieważ technicznie odcinek ten nie jest trudny natomiast fizycznie… to już inna sprawa. Po około 5-6 godzinach ciężkiej walki z warunkami pogodowymi i trudnościami jakie stawia to podejście staję na szczycie o 11:30. Udało się!!! Pik Lenina o wysokości 7134m n.p.m. zdobyty. Chwila euforii i spełnienia. Kilka miesięcy ciężkiego treningu i przygotowań opłaciło się, cel osiągnięty. Widoki fantastyczne. Czekam na szczycie z nadzieją na to że ktoś od nas jest blisko za mną. Po 45 minutach zjawia się Paweł M. Robimy zdjęcia, zabieramy kilka kamieni na pamiątkę i schodzimy. Najtrudniejszym odcinkiem jak dla mnie staje się podejście do obozu trzeciego na powrocie. Niby tylko 100 metrów przewyższenia, a jak daje się we znaki po tym ataku szczytowym. Po 16-stej w obozie trzecim wita nas Marta, która razem z nami cieszy się ze zdobytego przez nas szczytu. Dopiero teraz dowiaduję się dlaczego zawróciła, informację tą przekazał mi na szczycie Paweł, który wyruszył później od nas i się z nią minął gdy zawracała. Z powodu osłabienia chorobą szła powoli, co w tych warunkach powodowało, że się słabo dogrzewała. Na wysokości około 6400m n.p.m, podjęła decyzję o odwrocie. W mojej ocenie była to bardzo dobra decyzja, gdyż tego dnia panują słabe warunki na tej wysokości, silny wiatr i minus 30 stopni. Żadna góra nie jest warta naszego zdrowia! Tego dnia na atak szczytowy wyruszyło około 40 osób, a górę zdobyło tylko około 15, co świadczy o trudności tego podejścia. Chłopaki z ekipy rzeszowskiej wracają dopiero po 20, gdyż Szczepan miał problemy ze schodzeniem z powodu zmęczenia.
3 sierpnia
Noc okazuje się dla mnie nieprzespana. Poprzedniego dnia przy zejściu ściągnąłem okulary lodowcowe. Był to duży błąd, gdyż mimo że przez chmury to słońce i tak spowodowało u mnie ślepotę śnieżną. Oczy bolały mnie strasznie i mało co widziałem. Aplikowałem cały czas specjalne krople który drugiego dnia zaczęły pomagać. Mimo to zwijamy nasz namiot i nasze rzeczy, schodzimy do obozu drugiego który też zwijamy, a więc plecaki robią się naprawdę ciężkie, ale dajemy radę i schodzimy do obozu pierwszego. Tam uzupełniamy kalorie i pijemy po piwku, aby delikatnie uczcić zdobycie szczytu i kładziemy się spać.
4 sierpnia
Oczy dalej bolą, ale już coś pospałem. Część bagażu dajemy na konie, lecz większość na plecy. Schodzimy powoli do bazy na Polanie Ługowej, a tam świętujemy troszeczkę i do spania.
5 sierpnia
Po 6 godzinach jazdy dostajemy się do Osh. Znajdujemy polecony hotel Taj-Mahal, następnie kupujemy smakołyki i trochę spacerujemy po mieście. Wieczorem w hotelu odwiedza nas miejscowy przewodnik i proponuje wycieczkę po mieście. Zgadzamy się i umawiamy na następny dzień
6 sierpnia
Długo śpimy więc wyruszamy dopiero o 12:00. Na śniadanko chlebek, salami, ser żółty, ketchup, majonez – pyszne było :). Tego nam brakowało jedząc ciągle żywność liofilizowaną. Wycieczka okazuje się bardzo ciekawa. Dowiadujemy się wiele o Osz i Kirgistanie. Przewodnik pomaga nam w załatwieniu taksówki, która ma zawieść nas nad jezioro Issyk-kul następnego dnia.
7-9 sierpnia
Po 16 godzinach jazdy i przebyciu około tysiąca kilometrów docieramy nad przepiękne jezioro Issyk-kul. Zatrzymujemy się w domu rehabilitacyjnym dla Kirgijskiej młodzieży prowadzonym przez polskich księży i wolontariuszy. Ja z Martą, Danielem oraz Pawłem P odpoczywamy i relaksujemy się na plaży, w końcu nam się należy. Paweł M i Szczepan ruszają w jakieś okoliczne górki.
10-13 sierpnia
Wraz z Martą, Pawłem P i Danielem dostajemy się do stolicy Kirgistanu – Biszkeku. Zatrzymujemy się w przytulnym hoteliku dla turystów, gdzie można nawet rozbić namiot, co Paweł z Danielem czynią. My z Martą wybieramy natomiast nocleg na łóżkach. Przez 3 dni zwiedzamy miasto, kupujemy pamiątki i w miłej atmosferze czekamy na powrót do Polski. Jako że my z Martą wracamy z Osh, musimy się tam jakoś dostać. Znajdujemy tani przelot i 13-tego po godzinnym locie jesteśmy w Osh. Spędzamy tam resztę dnia i spotykamy z Pawłem M., który dotarł tu taksówką z Issyk-kul. W nocy ruszamy na lotnisko.
14 sierpnia
Wracamy do Polski. Na lotnisku w Warszawie wita nas Mateusz wraz z mamą Pawła. Szampan i McDonald po drodze do Pawła M., gdzie przed wylotem zostawiliśmy część rzeczy. Przepakowujemy się i jemy przepyszny obiad, w końcu kotlet!!! W Kirgistanie nie ma takich rarytasów. Większość mięsa jest mielona. W nocy z dworca kolejowego odjeżdżamy. Ja do Krakowa, a Marta do Szczecina.
