Gasherbrum II 2021

GASHERBRUM II [8 035 m n.p.m.] – KARAKORUM ⛰️

Wyprawa, która po głowie chodziła mi odkąd rozpocząłem swoją przygodę z górami wysokimi. Zawsze chciałem zweryfikować się na ośmiotysięczniku. Nie przypadkowo jako swój pierwszy tak wysoki cel wybrałem położony w Pakistanie Gasherbrum II. Należy on bowiem do grupy niskich ośmiotysięczników, a nie chciałem od razu skakać na głęboką wodę.

Ekspedycja udana pod każdym względem, a szczyt osiągnęliśmy z moim partnerem wspinaczkowym Piotrem w dosyć krótkim czasie, bez korzystania z dodatkowego tlenu, oraz aktywnie uczestnicząc w procesie poręczowania drogi.

DZIENNIK WYPRAWY

Zespół: Piotr Krzyżowski, Radosław Woźniak

20.06.2021 Kraków-Dubaj

Tego dnia o godzinie 14:10 rozpoczyna się nasza przygoda. Udało nam się zarezerwować wylot z Krakowa z przesiadką w Dubaju, co nie było takie proste w tych Covid-owych czasach. Spotykamy się na lotnisku po godzinie 11, aby mieć jeszcze czas na ewentualne przepaki i dostosowania bagażu. Udaje nam się nadać bagaż bezpośrednio do Islamabadu, a to nie było takie oczywiste, gdyż loty mieliśmy kupione osobno z teoretycznym ponownym check-inem w Dubaju. Ułatwia nam to znacznie sprawę z przesiadką. Kilka nadprogramowych kilogramów, również przechodzi bez większego targowania i dopłat. Jednym słowem na ten moment wszystko zgodnie z planem i bez przeszkód.

21.06.2021 Dubaj-Islamabad

O godzinie 5:55 z lekkim opóźnieniem odlatujemy do Islamabadu, w którym zjawiamy się godzinie 9. Szybkie powitanie z Anwarem i udajemy się na terminal dla lotów krajowych. Okazało się bowiem, że mamy już kupione bilety i za 3 godziny mamy lecieć do Skardu. Bezproblemowo odprawiamy się i gdy już mamy odlatywać, dostajemy informacje o odwołaniu tego lotu z powodu złej pogody w Skardu. Jedziemy więc do hotelu na odpoczynek, a wieczorem udajemy się na kolację z Anwarem. Pyszna Pakistańska i Afgańska kuchnia bardzo nam zasmakowała nie tylko z powodu wielkiego głodu ale po prostu lubimy ten rodzaj jedzenia. Późny wieczór upływa nam na staraniach o przedłużenie wizy, gdyż dostaliśmy ją tylko na miesiąc pomimo tego, że aplikowaliśmy o dwa. Jutro będziemy próbować ponownie odlecieć do Skardu, mamy mało czasu więc nie uśmiecha nam się jechać ponad 20 godzin przez Karakorum Highway.

22.06.2021 Islamabad-Skardu

Zgodnie z planem wyjeżdżamy z hotelu o godzinie 6. Musimy być na lotnisku dosyć wcześnie, aby wywalczyć bilety dla nas na dzisiejszy lot. Wczorajsze przepadły i dzisiaj musimy liczyć na to, że ktoś nie dotrze na lotnisko. Po kilkugodzinnych i nie łatwych staraniach udaje nam się zdobyć bilety, a takich jak my nie brakowało, więc to duży sukces. Lot do Skardu mija nam bardzo szybko, a po drodze możemy obserwować Nanga Parbat, którą mijamy dosyć blisko. Na miejscu z lotniska odbiera na Akbar, brat bliźniak Anwara. We dwóch prowadzą agencję Lela Peak, która obsługuje sporą ilość Polskich wypraw. Razem udajemy się do hotelu gdzie po zameldowaniu jemy obiad. Popołudnie spędzamy na robieniu zakupów i walce z hotelowym wifi, którą niestety przegrywamy bo nie działa prawie w ogóle. Po kolacji pakujemy bagaże na trekking, bo teoretycznie jutro ruszamy. 

23.06.2021 Skardu-Askole-Jola

Dzisiejszy dzień zaczynamy z nadzieją, że uda nam się tego dnia ruszyć i samochodami terenowymi dojedziemy do miejsca startu trekkingu. Jak się okazuje zgodnie z planem udaje nam się wyruszyć karawaną na kilka samochodów ze Skardu. Przed nami kilka dobrych godzin jazdy w większości po wyboistych górskich drogach, byliśmy na to gotowi, ale trzeba przyznać, że to i tak bardzo ciekawe przeżycie, momentami powiem przyjeżdżamy kilkanaście centymetrów nad przepaścią. Podziwiamy jednocześnie umiejętności kierowców na tych trudnych drogach. 

Trzeba jednak przyznać, że taka jazda jest bardzo męcząca, tym bardziej cieszymy się z krótkiej przerwy jaką mamy w Askole na lunch po 6 godzinach. Po obiedzie wraz z Piotrkiem rozdajemy kolorowanki oraz kredki, które kupiliśmy w Skardu. Te dzieci na prawdę potrzebują tego bardziej niż słodyczy jakie często dostają od trekkersów. Następnie odjeżdżamy do kolejnej wioski, w której jesteśmy już po godzinie jazdy. Tu zostajemy na noc. Namioty już rozbite, więc pozostaje nam się rozpakować i zjeść pyszną kolacje po chwilowym odpoczynku. Jutro rozpoczynamy trekking do bazy, musimy więc odpocząć.

24.06.2021 Jola-Paju

Pierwszy dzień trekkingu rozpoczynamy przed godziną 7. Pogoda dopisuje, chociaż jest trochę chłodno. Najbardziej denerwujący jest unoszący się z wiatrem piasek, który wpycha się dosłownie wszędzie. Nie spodziewałem się tego na tym trekkingu, ale właśnie z powodu tego unoszącego się pyłu wszystko mamy brudne i zakurzone. Trawersujemy zbocza opadające w kierunku rzeki wypływającej z lodowca Baltoro. Po 3 godzinach, mniej więcej w połowie drogi mamy przerwę na Lunch. Kolejne 3 godziny w drodze do Paju mijają całkiem szybko. Docieramy na miejsce wspaniałej oazy gdzie właśnie położone jest Paju. Jest dosyć ciepło a wiatr tutaj nie wieje, więc możemy ogarnąć szybkie mycie w wypływającym z góry źródełku. Godzinę po nas dociera sprzęt bazowy i reszta osób z naszej grupy. W trakcie gdy tragarze rozbijają mesę, my zajmujemy się rozbiciem namiotów. Popołudnie upływa nam na odpoczynku i  podziwianiu widoków. Wieczorem kolacja i kładziemy się jeszcze przed 22.

25.06.2021 Paju-Urdukus

Ten dzień przeważnie na trekkingach w kierunku Baltoro jest dniem restowym. Większość naszej grupy jest jednak za tym, aby iść dalej, bo szkoda nam czasu, tym bardziej że przez różne zawirowania wszyscy do Pakistanu dotarli z lekkim opóźnieniem. Ruszamy więc w kierunku Urdukas. Trasa na dzisiaj jest dość wymagającą, bo do zrobienia mamy 20km z ciągłymi podejściami i zejściami. Dodajmy do tego wysokość ponad 4 tyś. metrów na jakiej leży Urdukas i wychodzi ponad 8 godzin trekking tego dnia z przerwą mniej więcej w 3/4 dystansu na lunch, który konsumujemy na rozłożonej folii, siedząc po turecku. Przed Urdukas łapie nas burza piaskowa i to pomimo faktu że w większości poruszamy się już lodowcem. W końcu docieramy do urokliwie położonego przysiółka, który znajduje się na zboczu góry a większość miejsc na namioty to platformy zrobione z kamienia i ziemi. Wieczorem jemy kolację. Po raz kolejny to samo i coś mi się wydaje, że menu będzie takie samo podczas całego naszego pobytu. Kładziemy się ponownie dosyć wcześnie. Trochę boli mnie głowa co może być związane z faktem wejścia na prawie 4200 m n.p.m.

26.06.2021 Rest w Urdukus

Od rana sypie mokry śnieg, w związku z czym zrobiło się dosyć ślisko i nie przyjemnie na trasie trekkingu. My jeszcze może i byśmy przeszli do GORE II, lecz portersi rezygnują, więc my również musimy czekać, w końcu niosą nam jedzenie, namioty itp. Nie ma im się co dziwić idą z dużymi ładunkami, a na stopach w większości mają klapki albo adidasy. 

Dzień mija nam na nic nie robieniu. Chmury przykryły wszystkie góry dookoła więc o widokach nie ma mowy. Ja spędzam czas na słuchaniu książki Elizabeth Revol. Po kolacji idziemy spać.

27.06.2021 Urdukus-Goro II

Pogoda od rana jest zdecydowanie lepsza niż dzień wcześniej. Wyruszamy więc zgodnie z planem o godzinie 7, czyli zaraz po śniadaniu. Niestety mnie od wczoraj męczy biegunka, nie jem więc zbyt wiele przez co bardzo męczę się tego dnia. Na szczęście do przejścia było tylko 10km. Docieram około godziny po wszystkich. Na szczęście leki zaczynają działać, więc wieczorem jem nawet coś na kolację. Goro II gdzie śpimy tego dnia, to po prostu teren wyznaczony na lodowcu pod obóz. Jest stąd wspaniały widok na Gaszerbrum IV i jego świetlistą ścianę, która podziwiamy całe popołudnie. Na kolejny dzień zaplanowany jest najdłuższy i najtrudniejszy odcinek. Zbieramy więc siły i wcześnie się kładziemy.

28.06.2021 Goro II-Shaqring

Już od rana wiem, że ten dzień będzie lepszy od poprzedniego. Czuje co prawda dyskomfort w brzuchu, jednak jest zdecydowanie lepiej niż dzień wcześniej. Od początku, więc narzucam sobie dobre tempo które trzymam przez cały dzień. W połowie dystansu mamy przerwę na lunch w Concordi, z której jest najlepszy widok na K2 oraz Broad Peak. Niestety większość czasu chmury zasłaniają ten wspaniały szczyt jednak na kilka chwil przewiewna je i możemy podziwiać tą wspaniałą, majestatyczną i wręcz hipnotyzującą górę. Tutaj również nasza karawana dzieli się na dwie grupy. Część z nas rusza do bazy pod Gaszerbrumami, a część do bazy pod K2 i Broad Peak. Po 21 kilometrach przebytych tego dnia zatrzymujemy się w Shaqring gdzie rozbijamy już ostatni obóz podczas tego trekkingu do bazy. Jutro baza !

29.06.2021 Shaqring-Baza

Tego dnia do przejścia  mamy tylko 10km które pokonujemy dosyć szybko. Pogoda dopisuje, więc napawany się widokiem GI. Reszta dnia to dzień organizacyjny, czyli stawianie bazy, mycie, planowanie itp. Na razie wszystko jest jeszcze w powijakach, ale z każdym dniem infrastruktura będzie się rozbudowywać.

30.06.2021 Baza 

W bazie powstają kolejne namioty. Te które mieliśmy dotychczas zamienione zostają na namioty bazowe. Każdy z nas dostaje więc swój wysoki i ogromny namiot. Oprócz rozpakowywania i odpoczywania, wybieramy się również na krótką przechadzkę wzdłuż moreny, aby zobaczyć jak wygląda droga lodowcem do C1. Z naszych obserwacji wynika, iż łatwo nie będzie. Popołudniu pakujemy się już na wyjście, które zaplanowane mamy na północ. Ruszamy do C1 !

1.07.2021 Baza-C1

Wyruszamy po godzinie 1 z bazy w kierunku C1. Bardzo miłe że obsługa kuchni wstaje razem z nami aby przygotować nam ciapati oraz ciepłą wodę na drogę :-).

Idziemy na ciężko, bo wnosimy dwa namioty oraz trochę jedzenie na zapas i gazu do gotowania. Oczywiście oprócz tego mnóstwo rzeczy potrzebnych do wspinaczki, bo przeprawa przez icefall w kierunku C1 jest dosyć wymagającą. Co rusz przechodzimy przez szczeliny, mniejsze i większe, a lodowe konstrukcje robią na nas duże wrażenie. Po 6 godzinach walki docieramy do obozu pierwszego. Czas mamy całkiem dobry biorąc pod uwagę ciężkie plecaki. Docieramy tu z samego rana, więc na ten dzień zaplanowany mamy odpoczynek, o który jednak trudno, gdyż nocne słońce pali na tej wysokości tak mocno, że w namiocie mamy ponad 30 stopni i to na wysokości 6000 m n.p.m ! Oczywiście gdy tylko zachodzi słońce robi się od razu bardzo zimno. Takie uroki wysokich gór 🙂 Leżymy tak cały dzień, pijąc i łapiąc wysokość.

2.07.2021 Ściana GII

Drugi dzień w C1 rozpoczynamy o godzinie  6. Plan zakłada podejście pod ścianę G2 i zlustrowanie potencjalnej drogi dojścia do C2. Zbliżając się do ściany modyfikujemy nieco wytyczona już trasę podejścia na mniej narażoną na lawiny. Ta zmiana powoduje jednak, że początek drogi jest dużo stromszy i przechodzi nad ogromną szczeliną. Po zaporęczowaniu go jednak będzie to droga na pewno krótsza i bezpieczniejsza pod kątem lawinowym. 

Miał to być tylko rekonesans, jednak okazuje się że za nami podąża druga grupa wspinaczy, którzy posiadają linę oraz szable śnieżne. Postanawiamy więc wspólnymi siłami otworzyć drogę i zaporęczować pierwsze fragmenty drogi. Brakuje jednak chętnych do wejścia w drogę z asekuracją na linie poręczowej, ponieważ jest to tania lina koreańska o dużo gorszych właściwościach od normalnych lin statycznych. Zgłaszam się więc na ochotnika. Biorę drugi czekan techniczny od obecnego z nami HAPSa i asekurowany przez Piotrka ruszam do góry. Zabieram tez od wszystkich potrzebny sprzęt do asekuracji czyli śruby, czekany i szable. Nie ma tego za dużo, więc nie mogę asekurować się zbyt często. 

Po przejściu pierwszej szczeliny zakładam punkt z czekana. Jest dosyć stromo, a śnieg jest słabo związany przez co muszę kopać się w tym cukrze. Walczę tak chyba z 2 godziny zakładając po drodze kilka punktów, o co jest bardzo trudno bo muszę kopać się ponad pół metra do twarde śniegu lub kawałka lodu. Niestety lina kończy mi się tuż przed dotarciem do grani. Do tego psuje się pogoda. Zakładam więc punkt końcowy dwa metry przed grania, wbijając szable w twardy lód. Jak dla mnie punkt betonowy. Fiksuje linę i ufając swojemu montażowi zjeżdżam po niej na dół zbierają  założone punkty. Drugą szablą fiksuje linę na dole i w ten sposób położona zostaje pierwsza poręczówka na G2. Następnie wracamy do obozu pierwszego gdzie odpoczywamy przez resztę dnia. W końcu taka praca na wysokości kosztuje trochę sił. Wieczorem jeszcze pakujemy depozyt do worków, które zostają w namiocie w C1. W nocy planujemy zejście do bazy na odpoczynek.

3.07.2021 C1-Baza 

Wstajemy o 3 rano i zbieramy się dosyć szybko, w międzyczasie podgrzewając jedynie herbatę na drogę. Zejście nocne jest dużo bezpieczniejsze ponieważ przez niską temperaturę śnieg jest zmrożony, a mosty śnieżne nad szczelinami dużo pewniejsze. Schodzimy na lekko więc po dwóch i pół godzinie jesteśmy w bazie i to z przerwami na zdjęcia. Resztę dnia spędzamy na odpoczynku. Korzystając też z dobrej pogody bierzemy prysznic.

4.07.2021 Baza

Cały dzień spędzam w namiocie lub w mesie na posiłkach, ponieważ mocno sypie. Słucham książki o tragedii na przełęczy Diatłowa, która mnie fascynuję. Tego dnia odbywa się również spotkanie liderów na którym ustalane są szczegóły współpracy. Dobrze wiedzieć że będziemy pracować wspólnie. Nocne wyjście odkładamy na kolejną noc, czekając na uleżenie się świeżego śniegu.

5.07.2021 Baza 

Kolejne dzień w bazie upływa nam dosyć wesoło, lecz poza spotkaniami przy posiłkach i odpoczywaniu w namiocie niewiele się dzieje. Wstępnie się pakujemy, aby podczas nocnego wyjścia dorzucić już tylko kilka drobnych rzeczy i ruszyć do góry. Plecaki mamy lżejsze i jesteśmy wstępnie zaaklimatyzowani, więc postanawiamy wyruszyć nieco później niż za pierwszym razem. Start wyznaczamy więc na 3 rano.

6.07.2021 Baza-C1

Wyruszamy o godzinie 3 rano z bazy. Niby tym razem mieliśmy iść na lekko, a plecaki znowu ciężkie. Pomimo tego, dzięki już zdobytej aklimatyzacji do C1 docieramy po niecałych 5 godzinach. Reszta dnia mija nam na planowaniu oraz walce z ciepłem, bo gdy opiera się słońce to w namiocie robi się nieznośnie ciepło. Zasypiamy w dobrych nastrojach.

7.07.2021 C1-C2

Budzimy się o wyznaczonej godzinie i od bo razu wiemy że nasze plany przez noc mogły się nieco skomplikować. Dużo świeżego śniegu leży na naszym namiocie oraz wszędzie wokół. Zamiast więc zbierać się do wyjścia, biorę się za odkopywanie namiotu. Następnie prawie dwie godziny zastanawiamy się co robić. Niektóre prognozy pokazują  kolejne opady, są również i takie bardziej optymistyczne i to ostatecznie im postanawiamy zaufać. To jest dobra decyzja bo po naszym wyjściu pogoda się poprawia. 

Droga do C2 jest już w większości zaporęczowana w czym mam swój wkład, bo pierwsze metry położyłem kilka dni wcześniej. Pniemy się więc stromo do góry asekurowani liną. Ponownie mamy ciężkie plecaki, więc to podejście mocno daje nam się we znaki. Pomimo tego po 5 godzinach jesteśmy w C2. Ostatni fragment szczególnie podnosi nieco poziom stresu, ale tego pozytywnego. Po dotarciu do obozu drugiego kopiemy platformę pod namiot i rozbijamy go przy zachodzącym słońcu. Na jutro planujemy odpoczynek. Widoki stąd są niesamowite !

8.07.2021 Rest w C2

Cały dzień praktycznie nic nie robimy tylko  odpoczywamy, o ile można tak powiedzieć nas wysokości 6400 m.n.p.m. Po południu podchodzimy 200 metrów na mały rekonesans. Jutro chcemy dojść do C3, jednak uprzednio trzeba zaporęczować drogę na co umawiamy się z innymi ekipami. Kładziemy się z lekkim bólem głowy, jednak saturację mamy w porządku.

9.07.2021 Próba do C3

Na ten dzień zaplanowaliśmy dojście do C3 i spędzenie tam nocy. Zadanie jednak nie jest takie proste. Umówiliśmy się z innymi ekipami że weźmiemy liny i kotwy śnieżne i zaporęczujemy ten fragment drogi. Niestety z zapowiadanych ekip wyruszyliśmy tylko my i Czesi oraz Jan ze swoim Hapsem. Pierwszy fragment poręczują Czesi, a my dźwigamy materiał na dalszą część trasy. Kopny śnieg oraz ciężkie plecaki sprawiają że idzie nam powoli. Po kilku godzinach mamy dopiero zaporęczowane 200 metrów. Na zmianę wtedy wychodzi Zakir – HAPS Jana, który dość szybko radzi sobie poręczujac 100 metrów.

Dalszą część musimy odpuścić bo jest już godzina 13 i śnieg zrobił się bardzo niebezpieczny. Schodzimy więc z powrotem do C2, mocno niezadowoleni, bo szliśmy na ciężko z rzeczami, więc odwrót to dla nas strata sił. Do tego nie mamy już gazu, aby jeszcze dwa dni spędzić u góry, zastanawiamy się wiec nad zejściem do bazy lub C1 po zapasy. Uśmiecha się do nas jednak szczęście, bo jedna ze wspinaczek w zamian za poręczowanie drogi daje nam gaz, co pozwala spróbować jeszcze raz podejść do C3. Kładziemy się więc z nadziejami, że kolejnego dnia uda się przeforsować drogę do obozu trzeciego.

10.07.2021 C2-C3

Nadzieję na ten dzień są dość spore, ponieważ dwie ekipy deklarują się pomóc w poręczowaniu. Pierwsza rusza ekipa Niemiecka, która dość sprawnie w dobrych warunkach śniegowych radzi sobie z pierwszymi metrami. Idziemy za nimi z ciężkimi plecakami, przy okazji biorąc szable śnieżne oraz 200 metrów liny do zabezpieczenia drogi. Niemcy w kilka godzin zakładają 300 metrów lin, w czym tylko im pomagamy. Jakieś 200 metrów przed obozem trzecim postanawiają zawrócić z powodu braku odpowiedniej aklimatyzacji, aby działać dłużej. Kiedy już mam zamiar, brać się za ostatni fragment, dochodzą do nas wspinacze z Iranu, którzy też chcą się dołożyć do przygotowania drogi. Bardzo cieszy nas postawa ekip w tym roku i współpraca włożona w przygotowanie drogi. Przekazujemy im więc liny i obserwujemy ich pracę. Po założeniu liny podchodzimy do C3 wraz z dwuosobowa ekipą Czesko-Słowacką. Irańczycy zawracają do C2, gdyż nie mają nic do rozbicia obozu, szli na lekko. My wraz z ekipą Czesko-Słowacką rozbijamy się na wysokości 7000 metrów i po szybkim gotowaniu chowamy się do namiotów, ponieważ tutaj jest już bardzo zimno. Rano planujemy zejście do C1 lub bazy.

11.07.2021 C3-Baza

Planujemy wyjście z samego rana jednak, na tej wysokości panuje taki mróz, że spowalnia wszystkie nasze działania. W końcu udaje nam się zwinąć namiot, zabrać wszystkie rzeczy i rozpocząć zejście. Na początku przeszywa nas duże zimno bo nie mamy ze sobą grubszej odzieży puchowej. Rozgrzewamy się przy zjazdach, a przy okazji wychodzi słońce. W miarę szybko dostajemy się do obozu drugiego, gdzie zostawiamy część rzeczy, zbieramy śmieci i ruszamy w kierunku C1. Przy tym zejściu idzie nam już jednak powoli ze względu na mijanki z podchodzącymi wspinaczami. W tak eksponowanym terenie jak Banana Ridge, który musimy pokonać w drodze na dół, nie jest to proste zadanie. Zmęczeni docieramy do C1 o godzinie 11 i tu zastaje nas dylemat, ponieważ zejście o tej godzinie do bazy okraszone jest wielkim ryzykiem, gdyż kondycja śniegu jest na tyle słaba, że przechodzenie, a raczej przeskakiwanie przez szczeliny jest dosyć ryzykowne. Podejmujemy jednak to ryzyko z nadzieją na szybszy rest, który możliwy jest właśnie w bazie. Zejście dłuży się niemiłosiernie, cały czas zapadamy się w mokrym śniegu lub wpadamy jedną nogą do szczeliny. Te 6km jakie pokonujemy w drodze na dół jest mocno stresujące, a do tego jesteśmy praktycznie wypukani z sił, bo przez ostatni dni mało jedliśmy, oszczędzając jedzenie aby zostać u góry jak najdłużej. W końcu docieramy do bazy i rozpakowujemy się. Jemy pyszną kolację (była nawet pizza) i rozpoczynamy odpoczynek. Musimy zregenerować się przez kilka dni, aby ruszyć na atak szczytowy z pełnymi siłami.

12.07.2021 Baza

Dzień wcześniej udało nam się wziąć ciepłą kąpiel, dlatego na ten dzień planujemy pranie oraz głównie odpoczynek. Po śniadaniu robię szybkie pranie, a resztę dnia poświęcam na słuchanie muzyki i uzupełnianie kalorii. Udaje mi się również zadzwonić z telefonu satelitarnego do Marysi. Na kolejne dni zapowiadane są opady śniegu, więc cierpliwie czekamy na okazje wyjścia do góry.

13.07.2021 Baza 

Dzień bazowy, który upłynął nam dosyć leniwie. O 11 spotkały się zainteresowane ekipy, które planują atak szczytowy w najbliższy weekend. Okazało się że takich osób jest około 20. Dwudniowe okno pogodowe 17-18.07 wymusza na nas wyjście już jutro w nocy, aby dzień po dniu zgodnie z planem przypuścić atak 18-tego. Skraca to nieco naszą regenerację, ale musimy dostosować się do pogody. Po południu zebrał się mocniejszy wiatr więc musieliśmy trochę poprawić konstrukcje naszych namiotów i mesy. Czekamy co przyniesie kolejny dzień.

14.07.2021 Baza 

Ostatni dzień w bazie. Jutro ruszamy do C1, a w kolejnych dniach w kierunku szczytu, jeżeli warunki śniegowe pozwolą. Pakujemy więc wstępnie nasze plecaki bo wyjście będzie jeszcze w nocy. Poza tym odpoczywamy i koncentrujemy się na najbliższym zadaniu.

15.07.2021 Baza-C1

Zgodnie z planem wychodzimy o godzinie 4. Ze względu na pracujący lodowiec, nieco ulega zmianie trasa przejścia, lecz nieznacznie. Pierwsza część lodowca to całkiem przyjemny labirynt pośród seraków i szczelin. Niestety druga nie jest już tak przyjemna, szczególnie gdy wychodzi słońce robi się ryzykownie. Docieramy już w pełnym słońcu do C1 po prawie 6 godzinach, idziemy na ciężko więc nie jest łatwo. W obozie pierwszym standardowo południowe upały nieco męczą. Odpoczywamy, a jutro droga do C2.

16.07.2021 C1-C2

W ostatnim czasie dosypało sporo śniegu, a my niesiemy nasz przydział lin poręczowych oraz szabli śnieżnych. Nie wyrywamy się, więc jako pierwsi do torowania, tym bardziej że są ekipy idące na lekko, które do tej pory za dużo nie pracowały na rzecz otwarcia drogi. Dajemy im więc możliwość wykazania się. My sami zmierzamy już po śladach w swoim tempie do C2. Idzie mi się całkiem przyjemnie i pomimo ciężkiego plecaka w obozie drugim melduje się po niecałych 6 godzinach. Śnieg narobił tu nie małe szkody. Nasz namiot jest kompletnie zasypany i trochę czasu zajmuje nam jego odratowanie, tym bardziej że od ciężaru śniegu wygięły się pałąki. Przywracany jego pierwotny stan, a następnie gotujemy, jemy i odpoczywamy, czyli standard himalaisty. Zasypiamy dosyć wcześnie bo po 19.

17.07.2021 C2-C3

Pobudka o godzinie 6 i o 7 ruszamy do góry. Ciężkie plecaki nie dają o sobie zapomnieć, a spora ilość świeżego śniegu sprawia że każdy krok to walka o oddech, w końcu to już wysokość prawie 7tyś. Metrów. Ze względu na obryw seraka i zerwanie części lin poręczowych, zostaje zmieniona trasa powyżej obozu drugiego. Po kilku godzinach ciężkiej walki docieramy w końcu do obozu trzeciego na równych 7 tysiącach metrów n.p.m. Wyjście na atak planujemy o północy, dlatego w miarę szybko wykopujemy platformę i rozbijamy namiot, a następnie gotujemy i przygotowujemy się do nocnego wyjścia.

18.07.2021 Atak Szczytowy 

Na atak wychodzimy godzinę później niż zakładaliśmy bo o 1 w nocy. Zebranie się na tym mrozie wcale nie jest proste. Przed nami wystartowało już trochę osób przez co na pierwszym etapie ataku musimy dostosować się do tempa innych wspinaczy, gdyż nie bardzo jest jak wyprzedzać. Dopiero po osiągnięciu wysokości 7400 m n.p.m., gdzie znajduje się obóz 4, udaje nam się wyprzedzić wolniejszych wspinaczy. Od tego momentu wkraczamy w trawers piramidy szczytowej. Na szczęście nie jest zbytnio lawinowy, jest to o tyle ważne na tym etapie, gdyż nie ma żadnych lin poręczowych w tym miejscu. Trawers ciągnie się w nieskończoność jednak w końcu udaje mi się dotrzeć na jego koniec. Na tym etapie Piotrek traci do mnie już prawie godzinę. Po wyjściu z trawersu ukazuje mi się ostatnie strome podejście szczytowe. Ruszam ostro do góry, i wyprzedzam od razu kilka wolniejszych osób. Podejście robi się na tyle strome, że zaczyna się prawdziwa wspinaczka na przednich zębach raków z użyciem czekana, bez żadnych lin. Lubię ten etap ataku szczytowego i wpadam w swój trans, dzięki czemu uzyskuje całkiem dobre tempo. Dochodzę do grani szczytowej i już wiem, że uda mi się spełnić moje wielkie marzenie i stanąć na 8-tysięcznym szczycie. Grań jest dosyć wąska i niebezpieczna. Leżą tu stare liny poręczowe, które wyglądają całkiem dobrze dlatego postanawiam się nimi delikatnie asekurować, bo nie ufam im jednak na tyle aby powierzyć im swoje życie. Trzymam się więc ich, lecz nie obciążam. Po chwili jestem już na szczycie. Jest godzina 11 20 , a mój atak trwał nieco powyżej 10 godzin. O dziwo emocje nie są dużo większe niż podczas zdobywania szczytów siedmiotysięcznych, szczerze myślałem że będę to bardziej przeżywał. Na wierzchołku kręcę film oraz robię kilka zdjęć. Podziwiam widoki jeszcze kilka chwil i rozpoczynam zejście. Teraz muszę się szczególnie skupić. Wejście na wierzchołek to jeszcze nie zdobycie góry, trzeba jeszcze zejść, a jak wiadomo najwięcej wypadków zdarza się właśnie podczas zejść. Pomimo stromizny dosyć szybko poruszam się w dół. Po dojściu do przełęczy wiem że dalsza droga w dół jest łatwiejsza technicznie jednak bardziej narażona na lawiny. Śnieg jest już trochę zoperowany przez słońce, a trasa przedeptana, co sprawia że zapadam się z każdym krokiem, dlatego zejście jest bardzo męczące. Ulgą dla mnie jest dotarcie do końca trawersu, teraz z wysokości obozu 4 , w którym w tym roku nikt się nie rozbił, w dół poruszam się już opuszczając na poręczówkach. Do obozu trzeciego docieram o godzinie 14:30, czyli 3 godziny po zdobyciu szczytu. Gotuję wodę i czekam na Piotrka. Dociera po dwóch godzinach i razem jemy coś na kolację, a następnie zasypiamy zmęczeni.

19.07.2021 Zejście C3-C1

Zejście po ataku szczytowym nigdy nie jest łatwe. W końcu aby zdobyć upragniony cel dajemy z siebie wszystko i tej energii na powrót nigdy nie jest dużo. Ciężko nam jest się zebrać rano również z powodu pogorszenia pogody i dużego zimna. Pomimo tego startujemy o godzinie 7. Dzięki założonym linom poręczowym schodzi się dosyć szybko. Duża w tym nasza zasługa, bo mieliśmy przy ich zakładaniu spory udział. Po niecałych dwóch godzinach jesteśmy już w C2. Tutaj niestety do plecaków dochodzą nam kolejne kilogramy ponieważ zwijamy cały obóz. Po chwili odpoczynku z bardzo ciężkimi plecakami ruszamy w dół. Pokonywanie Banana Ridge nie należy do przyjemnych, gdyż jest to jeden z najtrudniejszych fragmentów drogi na GII. Nawet z linami trzeba być tam mega czujnym. Szybko jednak schodzimy w dół i około południa jesteśmy w C1. Nauczeni poprzednimi doświadczeniami zostajemy tutaj i nie kontynuujemy zejścia po lodowcu w ciągu dnia. Bezpieczniej będzie zejść nocą. Zatrzymujemy się więc w obozie pierwszym, gdzie odpoczywamy i czekamy na przyjście mrozu.

20.07.2021 Zejście C1-Baza

Zgodnie z planem wstajemy o 5. Gotujemy wodę na drogę i dopakowujemy do plecaków wszystko co mieliśmy w C1, łącznie z namiotem. Teraz jest już naprawdę ciężko, nie ma żartów. Cieszymy się z naszej decyzji zejścia z samego rana, kiedy śnieg jest jeszcze zmrożony. Widzimy ślady zejścia ekip z dnia wczorajszego i to że musieli zapadać się w mokrym śniegu. Jesteśmy zmęczeni i mocno dopakowani, więc idzie się ciężko ale w miarę sprawnie. Do bazy docieramy po 3 godzinach. Na drogę wychodzi nam Hamid, nasz Pakistański przyjaciel który pomaga w kuchni. Dostajemy od niego Coca-Colę, a chyba nie muszę mówić jak ona smakuje po takim wysiłku. Gdy docieramy do naszej mesy, wszyscy nam gratulują zdobycia szczytu. Dostajemy również wypasione śniadanie. Resztę dnia odpoczywamy i cieszymy się z dotarcia do bazy. Myślimy również co dalej, analizując sytuację na GI i czas jaki nam pozostał.

21.07.2021 Baza 

Tego dnia mocno sypie i jest bardzo zimno, nic więc z naszych planów zrobienia prania. Podejmujemy też decyzję o zakończeniu wyprawy, nie widząc szans na wejście na kolejny szczyt. Zamawiamy więc porterów, którzy mają dotrzeć za dwa dni. Resztę dnia spędzamy na życiu bazowym.

22.07.2021 Baza

Dzień spędzamy na pakowaniu naszych rzeczy na drogę powrotną. Jest to też dzień pożegnań z resztą ekipy Lela Peak oraz naszą obsługą bazy. Zostawiamy napiwki, bo jesteśmy bardzo zadowoleni z ich pracy. Jutro ruszamy w dół, jednak inną trasą niż przybyliśmy. Postanawiamy wrócić przez Gondogoro Pass. Droga jest szybsza o jeden dzień, jednak przebiega przez przełęcz o wysokości prawie 5600 m n.p.m. , która jest bardzo widokowa. Dla nas to dodatkowy plus. Po długim wieczorze kładziemy się dosyć późno jak na nas bo o 22. Pobudka zaplanowana na 5:30.

23.07.2021 Baza-Ali Camp

Zgodnie z planem ruszamy zaraz po wczesnym śniadaniu o godzinie 6. Razem z nami w dół idzie Elyse wraz ze swoim Hapsem. Jak się okazuje droga jaką obraliśmy przez przełęcz, jest szybsza ale trudniejsza technicznie. Już od początku schodzimy z normalnej ścieżki idącej moreną i kierujemy się na lodowiec. Co chwila przekraczamy jakieś rzeki lodowe i wchodzimy na moreny środkowe, którymi poruszamy się kawałek, aby znów przejść na kolejny lodowiec. Taka droga po piargach i lodowcu, jest bardzo męcząca. Osuwające się kamienie i ciągłe skoki wysokości dają się we znaki.  Co jakiś czas zatrzymujemy się na chwile odpoczynku, ale generalnie napieramy 8 godzin, aż wreszcie zmordowani docieramy do Ali Camp. Idzie z nami jeden z kucharzy jako nasz przewodnik. Pomaga nam też ogarnąć jedzenie. W Ali Camp śpimy w wynajętym namiocie. Miejscówka całkiem ciekawa. Położona na zboczach góry. Tutaj musimy zapłacić za przejście przełęczy. Jest ona wymagającą i w wielu miejscach są liny poręczowe. O liny i drogę dba kilku Pakistańczykow, którzy dogadali się z Ministerstwem turystyki, że będą za to w zamian pobierać opłatę. Nie ma tragedii w cenie, gdyż za ich ciężką pracę płacimy 40 $ od osoby. 

W obozie poznajemy grupę Polaków – trekkersów, którzy są na trekkingu fotograficznym. Spędzamy z nimi wieczór, gdyż zapraszają nas na kolację. Jutro długi dzień, więc wyjście jest zaplanowane na 2 w nocy.

24.07.2021 Ali Camp – Saicho

Ciężko jest mi na świeżo opisać ten dzień, gdyż był on jednym z trudniejszym na tej wyprawie. Co prawda teren nie był już tak trudny jak podczas walki na GII, lecz zmęczenie wyprawą zrobiło swoje. Z ciężkimi plecakami wdrapujemy się w 2 godziny na GG Pass, by podziwiać stamtąd wschód słońca, a następnie udajemy się w dół stromym i eksponowanym zejściem. Dla nas nie jest to duży problem. Jednak z wielkim zmartwieniem obserwujemy tragarzy, którzy w tym trudnym zalodzonym terenie poruszają się w lekkim obuwiu z nasuniętymi skarpetami, co jest ich patentem antypoślizgowym. Co prawda są tutaj zawieszone liny poręczowe, jednak bez uprzęży i tylko opuszczając się na rękach, wcale nie jest łatwo. Po pokonaniu najbardziej stromego fragmentu i wejściu w łatwiejszy teren przyśpieszamy. Pomimo tego droga dłuższy się straszliwie. Na ten dzień mamy zaplanowane 12 godzin marszu, co odczuwamy szczególnie w końcowej fazie. Po drodze mijamy Leila Peak i zastanawiamy się w jaki sposób tymi stromymi ścianami zjechał Andrzej Bargiel podczas swojej ostatniej ekspedycji. Sama Leila przyciąga swoim pięknem. Myślimy o niej jako o celu na przyszłość. Po ponad 12 godzinach i wytraceniu dużej ilości metrów, w  końcu docieramy do wspaniałej oazy jaką jest Saicho. Wszędzie w koło zielona roślinność, rzeczki i miejsca do odpoczynku. Korzystamy z uroków tego miejsca do końca dnia, gdyż z samego rana ruszamy dalej.

25.07.2021 Saicho – Skardu

Pobudka w takich okolicznościach przyrody z pewnością należy do jednych z najprzyjemniejszych na tej wyprawie. Jemy śniadanie korzystając z otaczającej nasz przyrody i wspaniałych widoków. Następnie nieśpiesznie wyruszamy w kierunku Hushe, skąd już samochodami udamy się do Skardu. W dwie godziny docieramy do umówionego miejsca spotkania. Ekipa Lela Peak, a w szczególności Tahir, wita nas oraz gratuluje udanej wyprawy. Po 4 godzinach jazdy i krótkiej przerwie na obiad jesteśmy w Skardu. 

26.07.2021 Skardu 

Wiemy że tego dnia nasze bagaże nie dotrą, i że zostajemy w Skardu. Postanawiamy więc wybrać się do szpitala wojskowego w celu odwiedzenie naszego oficera z bazy – Timura, który został z niej ewakuowany śmigłowcem. Nie mamy pojęcia co się stało, dlatego jesteśmy nieco zaniepokojeni. Z Timurem złapaliśmy dobry kontakt, dlatego jego zdrowie nas martwi. 

Po śniadaniu ruszamy wraz z Tahirem do szpitala, on postanawia tam zrobić sobie badania bo czuję ból w klatce piersiowej. W szpitalu zostajemy wpuszczeni do Timura. Okazuje się, że przez złe odżywianie w bazie, gdyż mało jadł przez odchudzanie, nabawił się problemów. Ma bardzo złe wyniki krwi. Ma zostać kilka dni na obserwacji. Spędzamy u niego prawie godzinę, rozmawiając o różnych rzeczach i pocieszając go. Następnie wracamy do hotelu taksówką, gdyż Tahir zostaje na badaniach. Z hotelu udajemy się na miasto, gdzie znajdujemy fryzjera i strzyżemy się niewielkim kosztem. Ja byłem szczególnie zarośnięty, że względu na moją tradycje nie golenia się do zdobycia szczytu. Wracając spotykamy jadącego Tahira, który oznajmia nam, że badania nie wykazały nic groźnego, jedynie refluks. Wieczorem wraz z nim udajemy się na kolację, na którą nas zaprosił. Jedzenie jak zawsze w Pakistanie jest niezwykle pyszne. Po kolacji wracamy do hotelu.

27.07.2021 Skardu 

Drugi dzień w Skardu spędzamy na odpoczynku w hotelu. Późnym popołudniem wybieramy się do sklepu z panelami solarnymi, gdzie oglądamy kilka opcji zaopatrzenia niewielkiego domu w prąd. Głównie chodzi nam o oświetlenie i możliwość doładowania przez USB urządzeń. Taki zestaw chcemy sprezentować Hamiddowi, pomocnikowi kuchennemu z naszej bazy, z którym się zaprzyjaźniliśmy. Opowiedział nam nieco o swojej sytuacji i braku światła oraz prądu. Zgodnie z Piotrkiem stwierdziliśmy, że mu pomożemy i zorganizujemy panel z akumulatorem, a środki może uda nam się pozyskać z Polski od firm nas wspierających. Właściciele sklepu po dogadaniu szczegółów zapraszają nas na kolację, na którą chętnie idziemy, poza tym nie wypada odmawiać. Knajpka w której jemy okazuje się całkiem dobra, a jedzenie po raz kolejny w Pakistanie wyśmienite. Lubię tą kuchnie więc za każdym razem zachwycam się smakami podawanych mi dań. Po kolacji podjeżdżamy do sklepu z ręcznie robionymi pamiątkami, gdzie Tahir pomaga mi wybrać Kaszmirowy szal dla Marysi. Dzięki jego pomocy dostaje lepszą cenę, oraz pewność, że wybrałem dobry materiał. Następnie wracamy do hotelu. Przed pójściem do pokoju dostaję informacje, że nasze bagaże dotrą przed 23. Postanawiam więc na nie poczekać przed snem. Jutro jak wszystko pójdzie dobrze to polecimy do Islamabadu.

28.07.2021 Skardu – Jagol

Z samego rana po śniadaniu ruszamy z Tahirem na lotnisko. Odprawa bagaży, szybkie pożegnanie i już siedzimy w sali odlotów. Niestety okazuje się przed samym lotem, że jest on odwołany z powodu złej pogody w Islamabadzie. Wychodzimy więc lekko zdenerwowani z lotniska. Na szczęście Tahir czekał na nas na wszelki wypadek. W końcu tutaj często się to zdarza. Wracamy do hotelu, po drodze rozważając opcje jazdy samochodem Karakorum Highway do stolicy. W końcu taką wersję wybieramy i wyruszamy wspólnie busem razem z ekipą Hiszpanów oraz Amerykanką Elyse. Tahir postanawia również jechać z nami. Po szybkim lunchu pakujemy się wszyscy do busa i ruszamy. Drogi w Pakistanie raczej są słabej jakości a szczególnie te górskie, o czym szybko się przekonujemy. Momentami brakuje asfaltu, momentami przejazd jest na jedno auto, a czasem dziury są po prostu ogromne. Po dwóch godzinach jazdy zatrzymujemy się w jakiejś miejscowości, stojąc w korku. Okazuje się że droga jest zasypana i jakieś służby będą wysadzać większe kamienie za pomocą dynamitu. Czas oczekiwania jedna godzina. Cóż robić, czekamy…. Po godzinie ruszamy dalej. Droga ciągnie się wzdłuż doliny i wcięta jest w zbocza gór. Niesamowite jak ona powstała. Po 6 godzinach jazdy docieramy do miejscowości Jagol gdzie spożywamy kolację i zmieniamy auto na takie z klimatyzacją, dalsza część drogi jest już na niższych wysokościach, gdzie panują upały. Ruszamy w dalszą trasę, a przez zapadającą noc wszyscy zasypiamy.

29.07.2021 Jargol-Islamabad 

Nocna jazda przerwana zostaje z powodu kolejnej blokady drogi. Znowu osunięcie skał na drogę i znowu godzina przerwy, po której ruszamy wyboistą drogą dalej. Noc mija mi szybko, gdyż większość śpię, chodź to nie dokładne określenie, bo przez niewygody drogi, ciągle się budzę. Rano kiedy wychodzi słońce ponownie możemy widzieć okolice po jakiej się poruszamy. Piotrek prosi o zatrzymanie się kierowcy, aby odcedzić kartofelki, jednak ten odmawia. Okazuje się że tydzień wcześniej w tym regionie wybuchła bomba zabijając 15 Chińskich robotników. Mnóstwo jest na drodze kontroli policji, jednak zatrzymywać się nie powinno. Dopiero po dwóch godzinach i po wyjechaniu z tego regionu zatrzymujemy się na dłuższą chwilę. Kolejne godziny mijają nam dość szybko i po 24 godzinach od wyjechania że Skardu, docieramy do Islamabadu. 

W hotelu jesteśmy może 5 minut i szybkim krokiem ruszamy do pobliskiego laboratorium, aby wykonać test na Covid. Po teście wracamy do hotelu na szybki lunch i krótką drzemkę. Na wieczór umówiliśmy się z Tahirem na kolację w znanej w  stolicy restauracji afgańskiej Kabul. Tahir zgarnia nas po 21. Kolacja jaką jemy jest przepyszna i ogromna, dlatego po powrocie do hotelu nie jest nam łatwo zasnąć.

30.07.2021 Islamabad-Muskat

Z samego rana jedziemy na lotnisko. Po szybkim pożegnaniu z Tahirem ruszamy do check-in. Przez tego całego Covida, ponownie mamy zamieszanie przy odprawach. Sprawdzają nas dokładnie, oraz restrykcje panujące w Europie. Na szczęście wszytko okazuje się w porządku i przed 9 rano wylatujemy z Pakistanu. Przesiadki mamy dwie, w Muskacie, stolicy Omanu oraz we Frankfurcie. Lądujemy po dwóch godzinach lotu w Muskat. Tutaj niestety mamy 15 godzin przesiadki, które sprzędzamy głównie na leżeniu na kanapie i spaniu. Trochę pomaga darmowy internet, który cały czas kiedy nie śpimy przeglądamy. W nocy wylatujemy dalej.

31.07.2021 Muskat-Frankfurt-Kraków

O godzinie 2 wylatujemy ze stolicy Omanu. 7 godzin lotu mija nam dość przyjemnie, gdyż lecimy Dreamlinearem.  Oglądam jeden film a następnie śpię do końca lotu. We Frankfurcie jesteśmy o 7 czasu lokalnego. Mamy więc 9 godzin do odlotu do Krakowa. Lecimy Lufthansą i niestety mamy tylko po jednej sztuce bagażu rejestrowego o wadze 23kg. Wiemy, że kilogramów na pewno mamy za dużo, jednak o tym, że musi być jedna sztuka bagażu nie wiedzieliśmy. Na szczęście udaje nam się przepakować i zmieścić wszystko w jednej sztuce. Resztę czasu spędzamy na oczekiwaniu. Ja załatwiam przy okazji sprawy z biletami które mieliśmy wcześniej wykupione przez Dubai. Nie mogliśmy wrócić tą drogą, gdyż Dubai nie wpuszcza nikogo z Pakistanu. Musimy więc prosić o zwrot kosztów i liczyć, że linie Emirates się do niego przychylą. W końcu o godzinie 16:30, już bez przygód wylatujemy do Krakowa. Przy check-in trafiliśmy na miłego gościa, który nie dolicza nam nic za nadbagaż. Jesteśmy więc zadowoleni z takiego obrotu spraw. Lot trwa niecałe dwie godziny i już lekko po 18 docieramy do Krakowa ! W końcu!