K2 [8 611 m n.p.m.] oraz Broad Peak [8 051 m n.p.m.] – KARAKORUM ⛰️
DZIENNIK WYPRAWY
Część zdjęć wykonana została przez Kamila Kozłowskiego, uczestnika wyprawy
15.06 Praga – Istambuł
Wylatujemy z Pragi o godzinie 9 20. Dotarliśmy tutaj dzięki Łukaszowi, który podwiózł nas busem ze Skawiny. Po drodze zgarnęliśmy resztę ekipy z Bielska. Odprawa poszła nam wyjątkowo dobrze, ponieważ tym razem kupiliśmy dodatkowy bagaż już wcześniej, a wliczając jeszcze darmowe dwa bagaże narciarski jesteśmy na prawdę zadowoleni z ilości rzeczy, jakie udało nam się zabrać. Po niecałych 3 godzinach lotu docieramy do Istanbulu. Tutaj mamy 7 godzinna przesiadkę na lot do Islamabadu.
16.06 Istambuł – Islamabad
Lądujemy w Islamabadzie o godzinie 5 rano. Po krótkim spotkaniu z Anwarem z agencji Laila Peak, udajemy się na terminalu lotów domowych i odlatujemy do Skardu, w którym lądujemy po godzinnym locie. Nie spodziewaliśmy się, że tak nam się to wszystko poskłada i już drugiego dnia wyprawy będziemy w mieście gdzie zaczyna się większość wypraw w rejon Karakorum. Z lotniska odbiera nas Akbar i razem już jedziemy do hotelu. Po rozpakowaniu jemy duży obiad. Kuchnia Pakistańska podchodzi nam wszystkim, więc nie oszczędzamy się w tym temacie. Popołudnie spędzamy na odpoczynku po długiej podróży. W końcu z Polski wyjechaliśmy 14 czerwca.
17.06 Skardu
Tego dnia nie udało nam się wyruszyć do Hushe jak planowaliśmy. Czekamy na pozwolenia. Liczyliśmy, że Akbar ogarnie je wcześniej i przyjedziemy na gotowe, ale w tym roku ma tyle klientów, że chyba trochę nie wyrabia. Udajemy się, więc na szczyt Kohsargang, który znajduje się 1,5 godziny drogi od Skardu. Ten 6scio tysięczny szczyt wydaje się idealny na naszą aklimatyzację. Oczywiście nie wchodzimy na jego wierzchołek, lecz aklimatyzujemy się na jego zboczach, dochodząc do wysokości 4000m. Wracamy późnym wieczorem do Skardu i jemy kolację, po której przychodzi do na Akbar rozliczyć się oraz dogadać szczegóły działania na najbliższe dni.
18.06 Skardu
Wciąż nie mamy potrzebnych pozwoleń. Zostajemy więc w Skardu. Po śniadaniu ruszamy na małe zakupy. Dokupujemy snickersy, papier itp. Reszta dnia mija nam na nic nie robieniu. Zbieramy siły w hotelu.
19.06 Skardu – Hushey
Z samego rana dostajemy informację od, Tahira, który jest bratem Akbara i prowadzi z nim agencje, że jest szansa wyjechać dzisiaj po południu. Po śniadaniu ruszamy, więc na jakieś ostatnie zakupy. Po obiedzie natomiast i dopakowaniu ostatnich rzeczy, wyruszamy w 6 godzinną podróż do Hushey, skąd ruszymy na trekking, pod Laila Peak. Na miejsce docieramy już późnym wieczorem, więc po szybkiej kolacji kładziemy się spać.
20.06 Hushey – Saicho
Po wczorajszych ustaleniach wstajemy dopiero przed 9 na umówione śniadanie. Na ten dzień do przejścia mamy tylko 10km i 300m wzniosu, dlatego pozwoliliśmy sobie na takie długie spanie. Każdy z nas ma około 20kg plecak a resztę rzeczy dajemy porterom. Ruszamy po śniadaniu spokojnym tempem w kierunku naszej dzisiejszej destynacji. Ja łapie swoje tempo i idę większość trasy samotnie. Czasem tak mam, że muszę pobycie sam ze sobą podczas wyprawy. Po drodze łapie nad chwilowy deszcz, podczas którego przydają się kupione w Skardu parasolki. Po niecałych 3 godzinach docieramy do Saicho. Deszczowe popołudnie spędzamy na odpoczynku. Siedzimy głównie przy stole snując różne opowieści i dużo pijąc jak to na wyprawach. Miejsce, w którym się zatrzymaliśmy to sezonowa wioseczka, która uruchamiana jest dla trekersów. Udało nam się znaleźć stary budynek, w którym śpimy, dzięki czemu nie musimy rozbijając namiotów. Jest to o tyle ważne, że w nocy może padać deszcz. Jutro ruszamy do bazy.
21.06 Saicho – BC Laila Peak
Pobudka o 5, szybkie śniadanie i ruszamy około 6 do góry razem z całym trekkingiem. Drogę z Piotrkiem znamy już z poprzedniego roku, bo schodziliśmy tędy po zdobyciu G2. Idzie mi się bardzo przyjemnie. Tempo nie za mocne, bo w końcu to początek aklimatyzacji. Po 4 kilometrach robimy sobie 40 minutową przerwę. Nigdzie nam się nie spieszy, bo na pokonanie 9km mamy cały dzień. Ścieżka prowadzi morena lodowca, a mimo to sporo tu zieleni w odróżnieniu od rejonu lodowca Baltoro i trasy najpopularniejszego trekkingu pod K2, Broad Peak i Gasherbrumy. Po 4 godzinach docieramy do miejsca, w którym w kolejnych godzinach powstaje baza. To tutaj będziemy stacjonować kilka dni próbując zdobyć Laila Peak.
22.06 Laila Base Camp
Na dzisiaj zaplanowaliśmy dzień restowy. Prognoza pogody na ten dzień jeszcze m nie najlepsza, a poza tym wczoraj mocno podbiliśmy wysokość. Dzień mija nam na pogaduchach, sprawdzaniu sprzętu i planowaniu. Znajduje się również chwila na spacer ścieżka w górę żeby zobaczyć Szczyt Laliki, którego akurat z bazy nie widać. Dosyć wcześnie kładziemy się spać, bo jutro wyjście zaraz po śniadaniu, na a te zamawiamy na 6.
23.06 BC Laila Peak – 5100 – BC Laila Peak
Pierwsze nasze wyjście w kierunku szczytu Laila. Na ten dzień zaplanowaliśmy wniesienie depozytu jak najwyżej. Idealnie było by dotrzeć do przełęczy na wysokości, 5400 z której chcemy atakować szczyt. Droga wiodąca do C1 nie jest oczywista i raczej trzeba ją dobrze wyszukać. Wynika to z tego, że szczyt ten atakuje mało zespołów, nie mówiąc już i tym jak mało go zdobywa. Polaków na Laila wszedł tylko Andrzej Bargiel, który dodatkowo z niego zjechał. Wystartowaliśmy o 8 rano. Dość oczywisty początek drogi pokonujemy w miarę szybko. Problemy zaczynają się dopiero w momencie wejścia w trawers do kotła, gdzie trochę kluczymy szukając drogi. W końcu Grzesiek znajduje w miarę łatwe przejście, którym zaraz po nim przechodzimy wszyscy. Dalsza część drogi to mozolne podchodzenie kotłem w stronę przełęczy gdzie dociera o godzinie 15. Niestety nie jest to przełęcz pod szczytem, z której chcemy wyruszyć do ataku. Te dwie przełęcze oddziela trudny trawers, który będzie trzeba zaporęczować przy kolejnym wyjściu. Zostawiamy, więc depozyt na 5100 i schodzimy w dół. My z Hatim schodzimy szybciej żeby zaporęczować trudniejszy fragment wyjścia z trawersu, większość roboty robi Hati a ja mu tylko pomagam. Czekamy po wyjściu z trawersu na wszystkich i dopiero wtedy ruszamy wszyscy w dół. Zostawiamy tam szpej, który na tym niższym fragmencie nie jest już potrzebny. Docieramy do bazy około 20. Całodniowa akcja i 1000m wzniosu odczuwa chyba każdy. Obsługa bazy wychodzi nam na przeciw z wodą rozrobioną z Tankiem. Ten napój, który pamiętam z dzieciństwa tutaj jest wciąż dostępny.
Po szybkiej kolacji wszyscy kładą się spać. Na jutro planujemy dzień restowy.
24.06 BC Laila Peak
Typowy dzień restowy. Myjemy się, robimy pranie, odpoczywamy i uzupełniamy płyny. W tym wszystkim pomaga nam słoneczna pogoda i przepiękne widoki. Wieczorem pakujemy się na kolejny dzień. Podczas kolacji pęka ząb. Sytuację ratuje Jacek z ekipy Jarka Botora, który jest chirurgiem dentystycznym, więc przeprowadza naprawdę zęba na wysokości 4200. Kładziemy się o 21. My z Grześkiem śpimy w mesie bardzo namioty mamy już przygotowane na poranne wyjście.
25.06 BC Laila Peak – C1 (5200)
Ruszamy z samego rana zaraz po śniadaniu. Idzie z ciężkimi plecakami. Planujemy spać na wysokości 5200 i stamtąd atakować szczyt. Na wysokości depozytu i wejścia w kocioł wycofuje się Kasia, z powodu złego samopoczucia. My ruszamy dalej. Czuję moc tego dnia, więc pierwszy wchodzę pod przełęcz, gdzie zostawiam plecak i na lekko idee górę poszukać jakiegoś miejsca pod namioty o wejścia w trawers. Po 200 metrach wzniosu znajduje małe Plato z wejściem w trawers. Schodzę, więc do chłopaków i bierzemy cały Majdan z powrotem do góry. Na Plato zakładamy obóz i chwilę odpoczywamy. Postanawiam jeszcze tego samego dnia zaporęczować wejścia w trawers i jego pierwszy fragment. Asekurowany przez Piotrka kładę, więc pierwszego metry poręczy na Laila Peak w tym sezonie. Popołudniu uzupełniamy płyny i dużo jemy, planując wyjście na 2 w nocy. Ja ruszam w pierwszym teamie z Hatim. Czujemy się mocni, więc będziemy torować i wyznaczać drogę.
26.06 C1 Laila Peak – 5550 (wycof)
Ruszamy z Hatim we dwójkę, jako pierwsza grupa kolejne dwie ekipy – Jarek z Pawłem oraz Kamil, Piotrek i Grzesiek ruszają pół godziny po nas. Śnieg niestety ze względu na brak mrozu nie związał i musimy z Hatim torować do głównej przełęczy pod Laila prawie dwie godziny. Warunki nie są najlepsze, ale wierzymy wciąż w zdobycie góry. Na przełęczy doganiają nas dwie pozostały ekipy. Widok stąd jest przepiękny. Widać K 2, Broad Peak oraz gniazdo Gasherbrumów. Dalsza część drogi prowadzi trudnym trawersem. Jarek z Pawłem ruszają pierwsi i wspinając się zostawiają przeloty. Jako drugi team startuje ja z Hatim i idąc zakładam w linę poręczową, aby zabezpieczyć zejście i ułatwić podejście kolejnej ekipie. Po 200m trawersu zmieniamy Jarka i wychodzimy na prowadzenie. Hati prowadzi torując o zakładając przeloty, a ja zakładam poręczówki. Warunki w ścianie mocno średnie. Zapadamy się momentami po pas szukając twardszych miejsc. W momencie, kiedy brakuje nam 100 metrów do wyjścia z tego męczącego trawersu słyszymy na radiu od chłopaków z dołu, że oni się wycofują i nam sugerują to samo. Trochę przykro wycofywać się po tym jak włożyliśmy tyle pracy w próbę zdobycia tej szlachetnej i trudniej góry. Po powrocie do C1 wspólnie ustalamy jednak, że to była dobra decyzja. Piotrek i Grzesiek schodzą tego samego dnia na dół nie czekając na nas. My zostajemy żeby odpocząć.
27.06 BC Laila Peak – Chuspang
Wstajemy o 5 rano i po spakowaniu wszystkich rzeczy schodzimy w dół. Ja schodzę dosyć szybko, dlatego już po dwóch godzinach jestem w bazie szybko się kapie w pobliskim jeziorze a następnie robię pranie. Szybko się organizuje, ponieważ tego dnia musimy dojść jeszcze do Chuspang o 9 z góry schodzi reszta ekipy i ruszamy na śniadanie. Po nim natomiast pakujemy się na trekking do bazy pod BP. W planie mamy dojście tam w 4 dni z noclegiem na GG Pass. Wyruszamy po lunchu o 15, by po 4 godzinach dojść do Chuspang. Tutaj decydujemy się rozdzielić. Ja z Kamilem, Hatim i Kasi zostajemy jeszcze jeden dzień w Chuspang żeby się zregenerować. Szczególnie my z Hatim urobiliśmy się na Laili i potrzebujemy odpocząć przed spaniem na GG Pass. Piotr i Grzesiek zachowali więcej sił, więc ruszają na przełęcz.
Część zdjęć wykonana została przez Kamila Kozłowskiego, uczestnika wyprawy
28.06 Chuspang
Cały dzień spędzony w tej pięknej wiosce z widokiem na Laila Peak. Restujemy, chillujemy itp. Chuspang to ostatnia wioska na naszej trasie gdzie jeszcze jest trawa, płynie rzeczka i panuje ogólnie przyjemny klimat. Od jutra tylko śnieg, lód i kamienie. Ruszamy o północy na przełęcz GG.
29.06 Chuspang – GG Pass
Po szybkim śniadaniu wyruszamy o godzinie 00:02 w kierunku przełęczy. Idziemy w czwórkę z dwoma lokalnymi Guidami z rescu team jak o sobie mówią. Odpowiedzialni są oni za poręczowanie przełęczy. W ciemnościach pokonujemy kolejne kilometry by po 2h rozpocząć trawers w kierunku przełęczy. Jest to odcinek bardzo niebezpieczny ze względu na spadające lawiny śniegowe oraz kamienne. Po kolejnych 2h wychodzimy z trawersu by rozpocząć począć właściciela wspinaczkę na przełęcz. Droga zabezpieczona jest linami, ale ich, jakość jest mocno średnia. W końcu po 6h i 30min jestem na GG Pass. Kamil dociera 30 minut po mnie, a Hati i Kasia 90minut po mnie. Z przełęczy są niesamowite widoki na obydwie strony. Podziwiam, więc K2, Bp oraz Gasherbrumy. Na przełęczy witam się również z Piotrkiem oraz Grześkiem, którzy weszli tu dzień wcześniej. Rozbijamy namiot z Kamilem obok nich, ponieważ również chcemy tu przespać jedną noc. Hati dołącza do nas a Kasia schodzi w dół, dla niej to za duża wysokości na spanie. Resztę dnia spędzamy na odpoczynku, jedziemy i gotowaniu.
30.06 GG Pass – Concordia
Plany na ten dzień były bardzo ambitne, bo myśleliśmy nawet o tym, aby dojść do bazy pod Broad Peakiem. Pierwsza część dnia to jednak pobudka o 5 i złożenie namiotów w silnym wietrze. Startujemy o 6 i schodzimy w 3 godziny do Ali Camp gdzie czeka na nas Kasia, że śniadaniem. Nic tu się nie zmieniło od prawie roku, kiedy byłem to po raz ostatni. Warunki dalej spartańskie, ale za to klimatyczne. Po śniadaniu i przepakowaniu rzeczy ruszamy dalej w dół. Z Ali do Concordii mamy 10km. Na początku idzie się całkiem dobrze, bo podążamy lodowcem. Jednak dalsza część naszej drugi prowadzi już morenami oraz piargami, i tutaj tempo spada nam dość mocno. To wszystko sprawia, że do Concordii docieramy dopiero o 17, a stąd do bazy pod BC jest 4 godziny drogi. Postanawiamy, więc zakończyć ten długi dzień właśnie tutaj, ze wspaniałym widokiem na otaczające nas góry. Nas pierwszym planie G4 i BP, a trochę dalej widzimy majestatyczne K2. Rozbijamy namioty, a po kolacji kładziemy się spać.
1.07 Concordia – Broad Peak BC
Wstajemy około godziny 7, pakujemy się, j my śniadanie i ruszamy do bazy pod Broad Peakiem. Wszyscy dobrze spali, pogoda z rana przepiękna, więc mocnym tempem ruszamy w kierunku naszego celu. Po 4 godzinach jesteśmy w bazie. Wita nad Akbar szef agencji Laila Peak oraz obsługa bazy. Szczególnie miło jednak wita nas Hamid, który był z nami w zeszłym roku pod G2 i z którym się zaprzyjaźniliśmy. Reszta dnia to rozładowywanie rzeczy w namiotach bazowych, kąpiel, pranie i dużo jedzenia 😉
2.07 Broad Peak BC (REST)
Drugi dzień w bazie planujemy poświęcić na regenerację, bo w poprzednich dniach niej było na to zbytnio czasu. Praktycznie od razu po zejściu z Laila Peak do bazy, zebraliśmy się i ruszyliśmy w trekking do BC pod Broad Peak. Przejście wraz z noclegiem przez GG Pass z bardzo ciężkimi plecakami i długa droga do Concordii odcisnęły piętno na naszej dyspozycji. Na pewno wpływ na taką kolej rzeczy ma jeszcze dosyć słaba aklimatyzacja. Niestety zaplanowany na kolejny dzień Rest w bazie musimy odpuścić. Po analizie prognozy pogody na kolejne dni, decydujemy się wyruszyć z Piotrkiem kolejnego dnia do góry. Reszta ekipy rusza dzień później.
3.07 Broad Peak BC – C2
Ruszamy do góry o 2 w nocy. Tego dnia mamy do pokonania spory odcinek, ponieważ planujemy bezpośrednio dojście do obozu drugiego. Możemy sobie pozwolić na taki ruch, dzięki aklimatyzacji, jaką wykonaliśmy do tej pory na Laila Peak oraz podczas trekkingu przez GG pass.
Na początek do przejścia mamy płaski lodowiec, zanim dojdziemy do ściany, którą będziemy wspinać się w kierunku wyższych obozów. Po drodze jest kilka szczelin i rzek lodowcowych, więc musimy zachować szczególną ostrożność, biorąc pod uwagę, że idziemy w nocy. Po półtorej godziny, robi się jasno, a my docieramy do początku drogi. Wpinamy się w poręczówki i ruszamy do góry. Droga jest dosyć łatwa, a tylko kilka jej fragmentów przebiega odcinkami skalnymi. Po 8 godzinach docieramy do C2, po drodze mijając przepełniony obóz pierwszy. W obozie drugim również jest mało miejsca, nam jednak udaje się znaleźć platformę jego wyższej części pod skałą. Poprawiamy platformę i rozbijamy namiot. Resztę dnia spędzamy na gotowaniu i odpoczynku.
4.07 Broad Peak Obóz 2 (REST)
Na ten dzień planujemy odpoczynek w obozie 2, po zrobieniu ponad 1200 metrów wzniosu poprzedniego dnia. Dzień mija nam na poprawianiu platformy, jedzeniu, piciu i zbieraniu sił. Tego dnia również dociera druga część naszej ekipy, czyli Mariusz, Grzesiek oraz Kamil. Stawiają swój namiot obok naszego. Z racji dobrego samopoczucia, na jutro planujemy dojście do obozu trzeciego i rozbicie namiotu, a przy dobrych warunkach, może nawet i nocleg.
5.07 C2-C3 Broad Peak
Zbieramy się dopiero około godziny 8, kiedy pogoda się nieco poprawia. Pierwsza cześć tego podejścia to odcinek skalno-lodowy z częstymi przepinkami. Pomimo tego tempo mamy całkiem dobre i idzie nam się w miarę komfortowo. Druga część dzisiejszego podejścia do już żmudne zbieranie wysokości ściankami śnieżnymi. Docieramy do obozy trzeciego po 4 godzinach z hakiem i ten czas jest dla nas dużym zaskoczeniem. To nasze pierwsze wyjście tak wysoko na tej wyprawie, a nasze organizmy poradziły sobie całkiem dobrze. Trzeba też przyznać, że warunki w ścianie były tego dnia bardzo dobre. Po rozbiciu namiotu i szybkim posiłku, decydujemy się zostać tutaj na noc.
6.07 C3 – BC Broad Peak
Wstajemy rano, zbieramy się i ruszamy w dół. Chcemy zejść bezpośrednio do bazy, aby jak najszybciej rozpocząć regenerację przed kolejnym wyjściem. Po drodze mijamy drugą część naszej ekipy, która podchodzi do góry z takim samym planem jak nasz poprzedniego dnia, czyli nocleg w C3. Mają ten komfort, że mogą skorzystać z naszego już rozbitego namiotu. Zejście do bazy zajmuje nam kilka godzin i docieramy do niej tuż przed obiadem. Reszta dnia to kąpanie, pranie i odpoczynek.
7.07 Broad Peak BC (REST)
Pierwszy pełny dzień restowy w bazie. Generalnie jak to w takie dni dużo jemy, pijemy, odpoczywamy. Ja słucham muzyki i książek nagranych na MP3 oraz trochę czasu spędzam w bazowej mesie na pogaduchach z innymi uczestnikami ekspedycji.
8.07 Broad Peak BC (REST)
Nasz drugi z Piotrkiem dzień restowy w bazie. Planowaliśmy minimum 4 dni odpoczynku po bazie. Jednak prognozy wskazują, że za 4 dni ma przyjść duże załamanie pogody. Chcemy wiec spróbować przed nim wejść na szczyt. Oznacza to jednak skrócenie naszego restu po ostatnim wyjściu aklimatyzacyjnym. Trudno, takie uroki wysokich gór. Dzień ten mija nam, więc na pakowaniu, ładowaniu baterii w elektronice, i planowaniu.
9.07 Broad Peak BC – C2
Zbieramy się o 3 rano po szybkim śniadaniu i ruszamy do góry. Trasa nam znana i wiemy, że do C2 powinniśmy dojść w około 8-9 godzin. Plecaki nieco lżejsze niż przy pierwszym wyjście, ale za to warunki śniegowe dużo gorsze. Nie ma żadnych stopni, a śnieg zamienił się w lód. W butach ekspedycyjnych z rakami ciężko porusza się w takim terenie, bo są one nieco luźniejsze, przez co ciężko dobrze stanąć na przednich zębach. Ponadto można odczuć, że nasz odpoczynek przed wyjściem na atak szczytowy był zbyt krótki. Docieramy jednak zgodnie z założeniem przed 12 do obozu drugiego. Mamy tutaj dwa namioty, więc zajmujemy z Piotrkiem po jednym. Resztę dnia odpoczywamy, gotujemy, planujemy. Pogoda niestety nie jest taka jak zapowiadano 🙁
10.07 Broad Peak C2 – C3
Wstajemy rano i widzimy poruszenie w obozie drugim. Wszyscy ruszają na dół, bo prognozy zmieniły się na mniej korzystne. My jednak wstrzymujemy się z taką decyzją czekając, co będzie się działo. Po dwóch godzinach pogoda nieco się poprawia a do nas z dołu dociera Bartek i ruszamy do góry. Po naszym wyjściu pogoda znowu się psuje, ale decydujemy, że dojdziemy do obozu, 3 chociaż żeby podbić klimę. Walczymy, więc z pogodą i po 6 godzinach docieramy do C3. Zajmujemy po wolnym namiocie i odpoczywamy. Czekamy, co przyniesie kolejny dzień.
11.07 Broad Peak C3 – BC
Od rana mamy nadzieję na to, że pogoda pozwoli nam wieczorem lub w nocy na rozpoczęcie ataku. Niestety nasze nadzieje szybko weryfikuje pogoda. Mocny wiatr i opad śniegu nie pozwolą na realizację naszych planów. Po kontakcie z bazą jesteśmy już pewni, że trzeba zrezygnować i schodzić, bo pogoda ma się psuć jeszcze mocniej. O 11 rozpoczyna, więc zejście. Dosyć szybko poruszamy się w dół. Zatrzymujemy się w obozie drugim, gdzie jak się okazuje nasz namiot pod naporem wiatru poległ. Musimy go złożyć a depozyt zostawić w namiocie ekipy obok. Dalej drogą w dół przebiega nam bardzo sprawnie i już o 16 jesteśmy w bazie. Szybka kąpiel, kolacja i posiadówka do 22.
12.07 Broad Peak BC (REST)
Cały dzień spędzony w bazie. Generalnie poza posiłkami czas spędzam w swoim namiocie na odpoczynku i słuchaniu muzyki. Wieczorem po kolacji siedzę dłużej w mesie.
13.07 Broad Peak BC (REST)
Kolejny dzień odpoczynku w bazie w oczekiwaniu na okno pogodowe. Okazuje się, że tego dnia urodziny ma Monika Witkowska, która jest w bazie pod K2. Odwiedzała na s wcześniej kilka razy, więc postanowiliśmy wybrać się do niej na imprezę urodzinową. Pozbieraliśmy kilka słodyczy i już z prezentem ruszyliśmy wieczorem po kolacji. Po 1,5h docieramy do bazy Seven Summit i dołączamy do trwającej już imprezy. Wieczór mija nam bardzo przyjemnie, są nawet tańce, w których prym wiedzie Hati. Ja jakoś nie potrafię się wyluzować myśląc o celu, jaki jest przede mną. Wracamy w środku nocy do naszej bazy nieco ponad godzinę. Jesteśmy o 1 w nocy.
Część zdjęć wykonana została przez Kamila Kozłowskiego, uczestnika wyprawy
14.07 Broad Peak BC (REST)
Kolejny dzień bazowego marazmu. 3 Posiłki, pomiędzy którymi śpimy, gramy w karty itp. pogoda strasznie dołująca, wilgoć, śnieg z deszczem i mgła.
15.07 Broad Peak BC (REST) „Dzień Świstaka”
Siedzimy w bazie, jemy, pijemy i czekamy na nasze okno pogodowe. Dzień taki jak poprzednie. Może jutro do góry?
16.07 Broad Peak BC (REST)
Teoretycznie ostatni dzień w bazie przed wyjściem na atak szczytowy. Od monotonii bazowej odrywa nas, więc pakowanie i planowanie wyjścia. Wieczorem pogoda mocno się psuje podając w wątpliwość nasze wyjście.
17.07 Broad Peak BC – C2
Zgodnie z planem ruszamy do góry o godzinie 4. Chcemy na spokojnie bez forsowania tempa dojść dzisiaj do obozu drugiego. Idzie nam się bardzo dobrze, bo po ostatnim opadzie zalega trochę śniegu, w którym są zrobione stopnie przez poprzednich wspinaczy. O godzinie 12 docieram za Hatim do C2. Hati naprawia j den namiot a ja kopie platformę pod drugi, który przy poprzednim zejściu musieliśmy zwinąć, że względu na mocno wiatr, który prawie go już połamał. Reszta dnia do gotowanie wody, jedzenie i czekanie do nocy. Jutro start 6.
18.07 Broad Peak C2 – C3
Zbieramy się o godzinie 6:30 i ruszamy do góry. Droga mija nam dosyć szybko i już po 4 godzinach jesteśmy w C3. Tutaj zastaje nas niespodzianka w postaci zniszczonych przez słońce i wiatr platform pod namiotami. Bierzemy się wiedzą ich poprawianie, co zajmuje nam około dwóch godzin. Resztę dnia poświęcamy na przygotowania do nocnego wyjścia w kierunku szczytu.
19.07 Broad Peak C3 – Broad Peak Summit
Wychodzimy zgodni z planem lekko przed północą. Kilka ekip wystartowało przed nam, więc widzimy światła czołówkę w drodze na przełęcz. Początkowo idzie mi się ciężko, ale zawsze tak jest zanim organizm wejdzie na obroty. Po około godzinie rozkręcam się i wchodzę na swoje tempo. Zaczynam wyprzedzać innych wspinaczy i w połowie drogi do przełęczy okazuje się, że idę pierwszy. Niestety wiąże się to z lekkim torowanie, bo nawiało trochę świeżego śniegu. Nie przejmuje się tym zbytnio, a bardziej cieszę się, że mam możliwość iść sam. Do przełęczy docieram po 5 godzinach od startu. Tutaj wita mnie wschód słońca i lekki wiatr. Planowałem tu zrobić dłuższą przerwę, ale odpuszczam ten plan i ruszam w kierunku szczytu. Początkowo droga jest zaporęczowana, lecz dalej już muszę radzić sobie bez lin. Gran okazuje dosyć trudna, a wiele miejsc dosyć ryzykownych. W końcu po 3 godzinach od przełęczy a 8 od wyjścia z obozu 3. Staje na wierzchołku Broad Peak. Robię Kilka zdjęć i filmów i cieszę się samotnością na szczycie, następnie dochodzą dwie osoby, a ja ruszam w dół. Zejście jest dosyć ciężkie, bo po drodze trzeba podejść na Rocky Summit, czyli przedwierzchołek. Na zejściu mijam podchodzących ludzi, w tym moja ekipę, czyli Piotra, Mariusza i Kamila, każdego na innym etapie. Są mocno zdziwieni, kiedy mówię im, że do szczytu jeszcze daleko. Ruszam w dół sam. Na przełęczy robię chwilowo przerwę i tu kończy mi się woda. Już wiem, że wziąłem jej za mało i zaczynam się odwadniać. Tempo i spada i od przełęczy do obozu 3 wlekę się powoli. Docieram do niego o 13, gdzie Grzesiek wita mnie herbata. Resztę dnia oczekuje na pozostałych członków BET, którzy ruszyli na szczyt. Przy okazji góruje im wodę. Hati dociera po 16, Piotrek po 18, a Kamil już jakoś po 21.
20.07 Broad Peak C3 – BC
Zbieramy się jakoś, po 7 co jest chyba błędem, bo jeszcze panuje tu ogromny mróz. Zmęczeni po poprzednim dniu oraz z zimną pakujemy nasze namioty i ruszamy w dół. Okazuje się, że Kamil po powrocie z ataku nie wypił za dużo, przez co jest mocno odwodniony i teraz źle mu się idzie. Czekamy wiec na niego z Hatim a Piotrek rusza w dół do C2 nagotować wodę i częściowo zwinąć obóz. Po dotarciu do C2 dokładamy do już ciężkich plecaków kolejne rzeczy. Kamil zostaje tu na noc, bo jest zbyt zmęczony by schodzić na dół. My ruszamy na dół. Korzystając z lin poręczowych szybko wytracamy wysokość i już około godziny 15 jesteśmy w bazie. Ekipa bazowa z agencji wita nas miło. Robimy kilka fotek i nawet łapiemy się na jakiś Pakistański wywiad. Resztę dnia siedzimy w mesie j uzupełniamy braki w jedzeniu i piciu.
21.07 Broad Peak BC (REST)
Odpoczywamy praktycznie cały dzień w bazie. Przed kolacją idziemy na dwie godziny do messy, w której urzęduje ekipa Ryśka Pawłowskiego i Rafała Froni. Żegnamy się i gratulujemy wzajemnie wejścia na szczyt. Wieczorem po kolacji siedzimy jeszcze długo rozmawiając.
22.07 Broad Peak BC (REST)
Sprawdzamy prognozy i zastanawiamy się nad próbą zdobycia K2. Mamy jeszcze sporo dni do powrotu, zostawiony zadatek na pozwolenia za K2 i całkiem dobre prognozy na koniec lipca. Zapada decyzja o tym, aby spróbować. Jak przystało na dzień restowy, za wiele nie robimy. Myśli zaczynają skupiać się nad przygotowaniami do kolejnego celu.
23.07 Broad Peak BC (REST)
Dzień poświęcony przygotowaniom do wyjścia w kierunku K2. Decydujemy, co zabrać ze sobą, pakujemy się, a resztki wolnego czasu przeznaczamy na zbieranie sił. Na K2 idziemy we trójkę – ja, Piotrek i Hati.
24.07 Broad Peak BC – C1 K2
Zgodnie z planem wyruszamy o 5 rano. Wiemy, że będzie to bardzo długi dzień. Chcemy dojść do C1 na K2, a przecież startujemy z bazy pod Broad Peak, a nie tej usytuowanej pod najtrudniejszym ośmiotysięcznikiem, do której zresztą jest nieco ponad godzinę drogi. Razem z nami wyrusza dwóch tragarzy, którzy część naszego sprzętu dostarczą do Advance Base Camp, gdzie dopiero rozpoczyna się właściwa wspinaczka. Dołącza się do nas również Salius, wspinacz z Litwy, który po zdobyciu Broad Peak również rusza na K2.
Droga do bazy pod K2 mija nam bardzo szybko, następnie wchodzimy na lodowiec, którym dochodzimy do ABC. To tutaj wchodzimy w ścianę i rozpoczynamy wspinaczkę. Droga od samego dołu jest stroma i niebezpieczna, bo narażona na spadające z góry kamienie i lawiny. Idąc do góry cały czas mijają nas lecące głazy, większe i mniejsze, ale każdy rozpędzony do takich prędkości, że spotkanie z nim grozi najgorszym. Idziemy na ciężko, bo nie mamy tu rozbitych obozów i wszystko, co potrzebne na tych kilka dni niesiemy na plecach.
25.07 C1 – C2 K2
Budzimy się zgodnie z planem o godzinie 3. Niestety pogoda nie dopisała i sypie mocno śnieg. Postanowiliśmy, więc przeczekać niepogodę i wyruszyć później. Finalnie zbieramy się o godzinie 8 15. Droga jest dosyć stroma, więc jest sporo skalnego wspinania. Plecaki ciężkie, a pogoda się znowu pogarsza i zaczyna wiać oraz sypać. Nic to, bo trzeba urabiać metry, więc ciśniemy. Tempa nie mamy zawrotnego, ale w końcu po 5 godzinach dochodzimy do niższego obozu drugiego gdzie zajmujemy wolny namiot. Resztę dnia gotujemy w namiocie, bo na zewnątrz pogoda dramatyczna.
26.07 C2-C3 K2
Tego dnia również startujemy nieco później niż zakładaliśmy. Na szczęście pogoda tego dnia z samego rana dopisuje. Na „start” do przejścia mamy Komin Hous’a, czyli dosyć trudny technicznie odcinek, która doprowadza nas do wyższej „dwójki” po takiej mocnej rozgrzewce, i dotarciu do obozu drugiego robimy sobie chwilę odpoczynku, w oczekiwaniu na resztę ekip, którego tego dnia zamierzają iść do C3, bo jest trochę świeżego śniegu i nie zamierzamy całej roboty torowania brać na siebie. Droga powyżej C2 wiedzie przez „Czarną Piramidę”, i na kilku odcinkach jej trudności techniczne są dosyć spore. Walczymy dobrych kilka godzin i dopiero późnym popołudniem docieramy do obozu trzeciego, już niestety w słabej pogodzie, która towarzyszy nam od połowy drogi. Rozbijamy namiot i bierzemy się za gotowanie i przygotowywanie jedzenia. Planujemy również z innymi ekipami godzinę wyjścia do góry na kolejny dzień. Sporo świeżego śniegu powyżej C3 i brak śladów oznaczają mocne torowanie dnia kolejnego.
27.07 C3-C4 K2
Wstajemy rano i zbieramy się jak codziennie po szybkim śniadaniu. Ewidentnie widzimy, że większość ekip ma jednak z tym problem. Nikt oficjalnie nic nie mówi, ale każdy boji się pójść pierwszy, żeby nie urobić się na torowaniu i to pomimo faktu, że część osób posiada Szerpów oraz tlen. Jedynie zaprzyjaźniona z nami Flor oraz Saulus chcą wyruszyć razem z nami. Piotrek również rozważa to, aby przeczekać ten moment i puścić kogoś przed nami. My z Hatim jednak stwierdzamy, że trzeba cisnąć i robić swoje, a za naszym przykładem może ruszy reszta ekip. Po spakowaniu i zostawieniu lekkiego depozytu ruszamy z Hatim razem, jako pierwsi i torujemy w głębokim śniegu. Po jakimś czasie dołącza do nas Piotrek po naszych śladach i wychodzi na prowadzenie, za nim Flor i Saulus. Pracujemy tak przez dwie godziny urabiając z 200 metrów wzniosu, jednocześnie wyrywając poręczówki spod śniegu i zmieniając się na prowadzeniu. Reszta ekip na początku tylko ogląda naszą walkę z obozu, jednak w końcu ruszają za nami i zmieniają nas na prowadzeniu. Od połowy drogi na prowadzenie wychodzą Szerpowie w licznej grupie i kończą torować drogę do obozu 4. My docieramy nieco po nich i rozbijamy namiot razem z Hatim. Pozostało nam jeszcze kilka godzin do ataku szczytowego, który planujemy na noc, więc zabieramy się za przygotowanie wyjścia.
28.07 C4 – Szczyt K2
Ruszamy o godzinie 1 w nocy. Przed nami wystartowało już kilka osób, ale to w większości Szerpowie z klientami i tlenem oraz Flor ze swoim partnerem wspinaczkowym. Ja ruszam dosyć szybko i tak jak na Broad Peak w swoim stylu pnę się do góry w swoim tempie. Pod Bootleneck doganiam dwójkę z Flor i wyprzedzam ich zaraz za przejściem pod tym ogromnym serakiem. Na kolejnym odcinku do pokonania jest kilka lodowych ścianek, które jednak nie przysparzają mi ogromnego problemy. Idzie się ciężko, nie ma, co mówić, to jednak, K2 i wysokość ponad 8500m n.p.m., ale czuję, że tego dnia jestem mocny i jeśli nic nie pokrzyżuje mi planów to stanę na szczycie. Po kilku kolejnych godzinach staje się to faktem i osiągam wierzchołek K2, szczytu, o którym marzyłem od bardzo dawna i nie spodziewałem się, że uda mi się na niego wejść już na tej wyprawie. Cieszę się bardzo, a radość z wejścia jest jeszcze większa, bo na szczycie jestem sam i mam go tylko dla siebie. Wiem jednak, że przede mną jeszcze trudne zejście. Nie tracę, więc koncentracji i ruszam powoli w dół. Po drodze mijam Hatiego i Piotrka oraz Flor, którzy szli nieco wolniej. Do obozu czwartego schodzę na godzinę 14, więc dosyć szybko. Czekając na chłopaków, uzupełniam płyny i odpoczywam.
29.07 C4-C2 K2
Wstajemy z samego rana i ruszamy w dół. Zbyt długie przebywanie na tej wysokości (8000m n.p.m.) nie jest dobre dla naszych organizmów. Po wczorajszym ataku szczytowym nie było jednak mowy, aby zejść niżej. Plecaki ciężkie, bo musimy wszystko zabrać ze sobą powrotem, nie zostawiamy nic po sobie w odróżnieniu od agencji Nepalskich, które porzucają część niepotrzebnego już sprzęty. Przykry to widok. Po niecałych dwóch godzinach dochodzę do obozu trzeciego, gdzie czekam na Piotrka i Hatiego. Po ich dotarciu, odkopujemy depozyt i gotujemy wodę na jedzenie. Rano nie udało nam się nagotować zbyt wiele, bo maszynki słabo działały. W C3 idzie nam lepiej w tym temacie, więc po około godzinnym odpoczynku ruszamy w dół. Zejście „Czarną piramidą” do obozu drugiego jest trudne, tym bardziej, że po tych kilku dniach akcji, a tak naprawdę kilkunastu licząc akcje na Broad Peak oraz krótki odpoczynek. Docieramy do obozu drugiego późnym popołudniem. Jest tu kilka porzuconych namiotów, w których postanawiamy spędzić noc, żeby nie rozbijać swoich.
30.07 C2 K2 – Baza Broad Peak
Czas nas goni, bo do odlotu, który zaplanowany jest na 5 sierpnia pozostało już niewiele czasu, a jeszcze musimy pokonać trekkingiem w dół lodowiec Baltoro, dojechać do Skardu i dolecieć do Islamabadu, skąd mamy właściwy lot do Polski. Dlatego też tego dnia planujemy dojście do bazy pod Broad Peak. Ruszamy, więc z samego rana, w bardzo kiepskich warunkach, które zresztą towarzyszą nam w większość dni podczas działania na K2. Idę pierwszy, jako jeden z pierwszych, a od wysokości obozu pierwszego już nikt nie podąża przede mną. Ma to jednak swoje słabe strony, bo zdarza się, że ktoś zrzuca z góry kamień i muszę uchylać się, aby nim nie oberwać. Docieram do ABC, gdzie teren robi się bezpieczniejszy, po kilki godzinach drogi. Reszta ekipy dociera po około godzinie. Tutaj też spotykamy się z Hamidem i jeszcze dwoma Pakistańskimi pomocnikami z bazy, którzy wyszli nam na drogę, aby pomóc nam wrócić do bazy. Niestety na tej wysokości pada deszcz i reszta drogi do bazy mija nam w kiepskich warunkach. Po drodze zatrzymujemy się jeszcze w bazie pod K2, gdzie jemy przygotowane przez kucharza agencji Laila Peak pyszne burgery. Wieczorem docieramy do naszej bazy pod Broad Peak, gdzie niedługo po dojściu jemy pyszny obiad przygotowany przez naszego kucharza. Chwilę wcześniej odbieramy ocz wyście gratulacje od obsługi bazy, z którą przez ten czas mocno się zżyliśmy i czujemy ich wsparcie.
31.07 Baza Broad Peak – Rest
Dzień poświęcony pakowaniu i przygotowywaniu się na szybki trekking, jaki przed nami. Musimy w ciągu dwóch kolejnych dni przejść trasę, którą normalnie pokonuje się w minimum cztery. Pogoda niestety jest już nie najlepsza, ale kolejne dni też nie zapowiadają się wybitnie dobre. Ruszamy jutro bardzo wcześnie rano. Z naszą trójką idzie Hamid oraz Hassan. Reszta bazy zwija się dopiero za kilka dni. My nie mamy tyle czasu.
1.08 Baza Broad Peak – Urdukus
Wstajemy, jemy śniadanie, dopakowujemy ostatnie rzeczy do plecaka, a torbę z resztą naszego sprzętu przekazujemy tragarzom, którzy na osłach przetransportują ją do Askole. My również podążamy w tym kierunku, ale idziemy niezależnie, bo zwierzęta pójdą szybciej. W nocy nasypało sporo mokrego śniegu, a podczas naszego wyjścia zaczyna padać deszcz. Warunki jak na długi dwunastogodzinny trekking nie są najlepsze. Mimo to w miarę szybki tempem przedzieramy się w tych warunkach w kierunku Concordii, którą osiągamy po dwóch godzinach. Robimy tam krótką przerwę na herbatę i ruszamy dalej do Urdukus. Idziemy kolejnych kilka godzin w słabej pogodzie. Do celu naszej dzisiejszej trasy docieramy już po zmroku. Jemy i śpimy w kamiennym domku, który jest kuchnią i miejscem spania tragarzy podczas zabezpieczania trekkingów idących lodowcem Baltoro. Po kolacji zasypiamy przemoczeni i mocno zmęczeni tym dniem.
2.08 Urdukus – Bardumal
Liczymy, że tego dnia dotrzemy do Askole. Aby tak się stało musimy przejść prawie 40km i przejechać kolejne 10km samochodem terenowym. Droga jest mi znana, bo pokonywałem ją w zeszłym roku podczas wyprawy na GII, lecz w drugą stronę. Pogoda tego dnia jest już lepsze, bo nie pada deszcz. Idzie nam się jednak bardzo ciężko, bo nie odpoczęliśmy za bardzo po ataku na K2. Zresztą teren, jakim się poruszamy, czyli lodowiec i jego moreny są dosyć niewdzięczne, gdyż cały czas kamienie wyjeżdżają nam spod nóg. Droga dłuży się niemiłosiernie. Tego dnia nie docieramy do Askole, lecz do Bardumal. Podobno taki był plan naszych przewodników, czyli Hamida i Hassana. Dopiero jutro pokonamy ostatnie 5 km pieszo i dalej samochodem terenowym dojedziemy do Askole a następnie do Skardu. Zgodnie jednak z planem w ciągu 3 dni znajdziemy się w miejscu docelowym tego trekkingu, więc nie narzekamy z tego powodu, że kolejny dzień śpimy w dolinie Baltoro. Wieczorem pogoda mocno się poprawia, i przy świetle ognia, na którym miejscowi przygotowują kolacje, spędzamy kilka miłych chwil na koniec tej wyprawy.
3.08 Bardumal – Skardu
Pobudka, szybkie śniadanie, pakowanie i już jesteśmy w drodze do miejsca, z którego podejmie nas kierowca auta. Droga do Skardu niestety nie będzie szybka, ze względu na zerwane przez wielki opad mosty. Za każdym razem musimy przeprawiać się jakimś prowizorycznym mostkiem, albo tyrolką na drugą stronę i przepakowywać nasze bagaże na kolejne samochody czekające na nas po drugiej stronie. Docieramy do Skardu już późnym wieczorem. Jemy kolacje i kładziemy się spać.
4.08 Skardu – Islamabad
Z samego rana po śniadaniu ruszamy na lotnisko. Na szczęście pogoda jest sprzyjająca i lądujemy w Islamabadzie zgodnie z planem około południa. Po dotarciu do hotelu witamy się z czekającą na nas resztą ekipy, jemy obiad i idziemy na odpoczynek do pokoi. Wieczorem udajemy się do znanej nam już z zeszłego roku restauracji Kabul. Wcinamy całą ekipą pyszną kolację. W nocy wyjazd na lotnisko.
5.08 Islamabad – Praga – Skawina
Startujemy o 2 w nocy z hotelu na lotnisko. Odlatujemy zgodnie z planem i po przesiadce w Istambule lądujemy w Pradze, skąd odbiera mnie Marysia wraz z Łukaszem. Bardzo miłym akcentem jest powitalna ekipa na lotnisku, czyli właśnie moja żona oraz Łukasz oraz najbliżsi Hatiego. Po kilkugodzinnej podróży samochodem wracamy do domu o północy
Część zdjęć wykonana została przez Kamila Kozłowskiego, uczestnika wyprawy
