PIK KORŻENIEWSKIEJ [7 105 m n.p.m.] oraz PIK SOMONI [7 495 m n.p.m.] – PAMIR ⛰️
Dwa lata musiałem czekać, aby po raz kolejny zmierzyć się z wysokością ponad 7 tysięcy metrów. Cel obrany został nie przypadkowo, ponieważ jakoś tak wyszło, że po wejściu na Pik Lenina dowiedziałem się co nieco o „Śnieżnej Panterze”, czyli odznaczeniu jakie dostaje się za zdobycie pięciu najwyższych szczytów byłego ZSRR. W ich skład wchodzą właśnie powyższe dwa szczyty, które oddalone są od siebie o kilka kilometrów, co daje szansę wspinania się na nie podczas jednej wyprawy.
Na wyprawę wybrałem się z dwoma górskimi kompanami – Pawłem i Piotrkiem, z którymi często spędzaliśmy czas na górskich ścieżkach w tamtym okresie. Atmosfera na wyprawie była bardzo dobra i pod tym względem była to chyba jedna z lepszych moich wypraw. Sportowo, też nie mam co narzekać, bo udało mi się zdobyć obydwa wierzchołki, jednak szkoda, że jako jedyny z naszej ekipy, gdyż mieliśmy swoje problemy na tej wyprawie.
Szczególnie cieszyło mnie wejście na Pik Somoni, zwany również Pikiem Komunizmu, gdyż uznawany jest on za trudny, a jego wysokość to prawie 7 i pól tysiąca m n.p.m.
DZIENNIK WYPRAWY
16 lipca
Wylądowaliśmy na lotnisku w Dushanbe. Pierwszą informacją jaka do nas dotarła, było zamknięcie lotniska w Istambule 3 godziny po naszym odlocie z niego. Na samym początku mieliśmy wiele szczęścia. Z lotniska odebrał nas znajomy Piotrka, Afzal mieszkający w Dushanbe, a niegdyś studiujący w Berlinie. Jego pomoc pozwoliła nam dość szybko pozałatwiać niezbędne sprawy w stolicy Tadżykistanu, takie jak zakupy i ogarnięcie transportu. Po kilku godzinach już siedzieliśmy w samochodzie (stara Astra 2 wypchana po brzegi) i jechaliśmy w kierunku Jirgital. Po drodze nasz kierowca zabrał nas na tradycyjny obiad, który był wydawany z okazji zaręczyn w jego rodzinie, więc mieliśmy okazję skosztować nieco miejscowej kultury i tradycji. Po południu tego samego dnia dotarliśmy do Jirgital, gdzie na kilka dni zamieszkaliśmy w opuszczonym budynku starego lotniska z którego miał nas zabrać helikopter.
17-19 lipca
Trzy dni spędzone na zwiedzaniu Jirgital, jedzeniu i dużej ilości snu. Każdego poranka mieliśmy nadzieję na to, że pogoda pozwoli na loty śmigłowca do bazy. Codzienne rozczarowanie związane z wpatrywaniem się w stojący przed nami helikopter, który nie odlatywał trochę frustrowało. Podczas tego okresu do Jirgital dotarło 80 osób, które też chciały dostać się do bazy na Polanie Moskvina. Mnóstwo dzieci bawiących się na lotnisku i traktujących nas jak atrakcję turystyczną, nie odstępowało nas na krok. Te dni nauczyły nas cierpliwości.
20 lipca
Pogoda idealna. Od godziny 5 rano ruch na lotnisku. Pakowanie, ważenie i o 6 rano odleciała pierwsza tura. Nasza nadzieja na dostanie się do bazy tego dnia szybko została rozwiana, gdy szef agencji oznajmił nam, że dzisiaj nie lecimy. Byliśmy na końcu jego długiej listy. Pierwszeństwo mieli wspinacze z wykupionymi pakietami. Oglądaliśmy więc jak kolejne osoby odlatują do bazy, mimo że byliśmy tu pierwsi. Zrezygnowani siedzieliśmy na lotnisku. Wtedy Piotrek postanowił po raz ostatni zapytać czy może jednak znajdzie się dla nas miejsce. Ku naszej uciesze pracownik agencji stwierdził, że nasza skromna 3-osobowa ekipa zmieści się w następnym locie za 5 minut. Ekspresowe pakowanie i po chwili siedzieliśmy w helikopterze lecąc do bazy. Po 20 minutach byliśmy się w bazie, gdzie znaleźliśmy w miarę szybko idealne miejsce dla nas na rozbicie obozowiska. Trochę pracy nad platformą pod namiot i już po chwili w spokoju podziwialiśmy piękne widoki, w tym fantastycznie prezentujący się Pik Komunizma inaczej zwany Pik Somoni. Ten zwariowany dzień minął nam naprawdę szybko.
21 lipca
Dzień spędzony na rozbudowywaniu infrastruktury naszego małego obozu w bazie. Poznajemy uroki okolicy oraz jej otoczenia. Kilka rozmów z innymi ekipami. Ogólnie dzień restowy. Organizm musi się przystosować do tak szybko zdobytej wysokości.
22 lipca
Pierwsze nasze wyjście do góry. Plecaki wypchane po brzegi. Każdy z nas ma po 22kg. To wszystko dlatego, że chcemy wynieść jak najwięcej sprzętu. Droga do obozu pierwszego zwanego C1 okazuje się być męcząca z dwóch powodów. Po pierwsze często prowadzi sypkimi piargami, które są bardzo niebezpieczne. Co chwile koło nas przelatują kamienie zrzucone przez kogoś idącego przed nami. Po drugie natomiast oprócz podejścia zdarzają się też zejścia, przez co wytracamy wcześniej osiągniętą wysokość. Mimo że baza jest na 4200 m n.p.m, a C1 na 5100 m n.p.m , to tego dnia robimy na pewno więcej niż 1000m wzniosu.
W obozie pierwszym znajdujemy już praktycznie ostatnie miejsce pod namiot wśród skał. Reszta ekip, które przychodzą po nas musi się rozbijać na lodowcu. W C1 mamy dostęp do rzeki lodowcowej skąd pobieramy wodę na herbatę, a tej pijemy sporo. Robimy też coś do jedzenia i kładziemy się spać. Podejście z bazy na tę wysokość zajęło nam 7 godzin. Jak na pierwszy raz i z pełnym bagażem, całkiem nieźle.
23 lipca
Po szybkim śniadaniu w obozie pierwszym schodzimy w 2,5 godziny do bazy. Popołudnie wykorzystujemy na odpoczynek i uzupełnienie wody w organizmie. Pić trzeba dużo i często bo w tych warunkach łatwo się odwodnić. Po nocy na 5100 m n.p.m wszyscy czujemy się bardzo dobrze. Zasypiamy o 21.
24 lipca
Dzień restowy. Odpoczywamy, a każdy robi to na swój sposób. Czytając książkę, słuchając muzyki czy spacerując i obmyślając plan działania na kolejne dni. Dzień spędzamy na leniuchowaniu, oczywiście poza chodzeniem po wodę i gotowaniem.
25 lipca
Z samego rana wyruszamy do góry. W naszym planie jest założenie obozu drugiego (C2), a może nawet obozu trzeciego (C3). Plecaki mamy ciężkie bo każdy po 18 kg. Mimo tego do C1 docieramy bardzo szybko bo po około trzech godzinach. Wyruszyliśmy wcześnie i idziemy szybkim tempem, bo tego dnia chcemy przenieść namiot z C1 do C1 wyższego, które znajduje się na wysokości 5300 m n.p.m. Do pokonania jest jeszcze poszarpany i słabo oznaczony lodowiec. Chwilę po południu meldujemy się w wyższym C1 i rozbijamy namiot. Wieczorem mierzymy sobie saturację, i u Piotrka pulsoksymetr wskazuje dużo niższe wartości niż u mnie i Pawła co może oznaczać wolniejszą aklimatyzację w jego przypadku. Czekamy do rana na decyzję czy idzie do góry z nami czy schodzi.
26 lipca
Dzień zaczyna się od złej informacji. Wskazania pulsoksymetru nie kłamały. Piotrek czuje się źle i zmuszony jest schodzić do bazy. Już we dwójkę razem z Pawłem ruszamy do góry. W planie zakładamy dojście na wysokość 6100 m n.p.m i założenie C3, z pominięciem C2, które zwykle ulokowane jest na wysokości 5600 m n.p.m. Tempo niestety mamy słabe, idziemy na ciężko, a dodatkowo Pawłowi coraz gorzej się oddycha. Nie udaje nam się dotrzeć powyżej 6 tysięcy metrów. Natomiast na wysokości 5800 m n.p.m, na półce pod skałami znajdujemy miejsce na namiot i tam postanawiamy się rozbić, planując dojście do C3 następnego dnia. Miejsce w jakim się rozbijamy jest urokliwe i bardzo ciekawe. Wiszące skały nad głowami sprawiają wrażenie jakby miały za chwilę odpaść. Zasypiamy w dobrych nastrojach i z dobrym samopoczuciem.
27 lipca
Budzimy się rano i jemy szybkie śniadanie. Paweł od rana nie czuje się najlepiej. Podejmujemy więc decyzję, że zacznie schodzić w dół, a ja wniosę namiot i depozyt do C3, gdyż czuje się całkiem dobrze. Mamy ze sobą oraz Piotrkiem, który siedzi w bazie, cały czas kontakt poprzez radiotelefony. Paweł powoli schodzi w dół, a ja międzyczasie docieram na 6100 m n.p.m, gdzie rozbijam i okopuje namiot. Mało miejsca i zlodowaciały śnieg sprawiają, że męczę się przy tym niemiłosiernie. Przez chwilę planuję nawet zostać tu na noc. Niestety informacja z dołu od Piotrka o mającej się pogorszyć pogodzie zmusza mnie do rozpoczęcia schodzenia w dół. Droga mija mi bardzo szybko, idzie mi się dobrze, więc w C1 doganiam Pawła. Razem schodzimy do bazy, w której Piotrek informuje nas że czuje się już bardzo dobrze. Na najbliższe dni planujemy odpoczynek.
28-29 lipca
Te dni przeznaczamy na ładowanie baterii, tych w naszych organizmach jak również i tych w sprzęcie elektronicznym. Obserwujemy też prognozy pogody. Wyjście planujemy wstępnie na 30 lub 31 lipca. Siedząc w bazie nawiązujemy bliższy kontakt z kilkoma ekipami, ale przede wszystkim z sympatycznym Polakiem „Skibą”, który w tym sezonie zdobył już Pik Lenina. Trochę udaje nam się porozmawiać z Andrzejem Bargielem, który wraz z ekipą Canal + Discovery realizuje swój plan pobicia rekordu zdobyciu szczytów Śnieżnej Pantery. Na ten moment wydaje nam się to jak najbardziej realne. Czas jaki wykręcił wchodząc i zjeżdżając z Pik Korżeniewskiej wyglądają jak z kosmosu, w stosunku do nas. Jest do czego dążyć i na kim się wzorować.
Życie bazowe mija nam bardzo przyjemnie. Robimy sobie wspólne obiady z Pawłem i Piotrkiem, głównie makaron lub kaszę z sosami i kabanosami lub jakimś innym mięsem. Odpowiednio doprawione smakuje naprawdę dobrze.
30 lipca
Z rana docierają do nas bardzo dobre informacje na temat pogody na najbliższe dni. Planujemy więc jeszcze tego samego dnia wyjście do C1. Pakujemy się więc i jemy syty obiad. O 16 ruszamy do góry. Po raz kolejny w miarę szybko pokonujemy drogę do obozu pierwszego. Meldujemy się tam ok. godziny 20. My z Piotrkiem śpimy w naszym namiocie. Paweł zajmuje natomiast wolny namiot stojący obok. Ten manewr jest często stosowany w górach wysokich. Dzięki temu jest lepszy komfort spania. Nigdy nikt ze wspinaczy nie ma z tym problemu. My również często użyczamy nasz namiot.
31 lipca
Rano z ciężkimi już plecakami ruszamy do góry w celu dotarcia na 5600 m n.p.m i rozbicia tam namiotu. Każdy idzie swoim tempem. Kiedy jestem na wysokości 5300 m n.p.m, dociera do mnie informacja, że Paweł zawraca z powrotem do C1, źle się czuje, lecz zapewnia że jest w stanie samotnie zejść w dół. Mimo tych informacji docieram do C2, gdzie rozbijam i okopuję namiot. Godzinę później dociera do mnie Piotrek. Paweł w tym czasie podejmuje decyzję o zejściu do bazy. Przed zaśnięciem wraz z Piotrkiem obserwujemy akcję sprowadzania jednego z Irańczyków, który ma problemy ze zejściem z powodu choroby wysokościowej. Na szczęście towarzyszą mu koledzy oraz przewodnicy, którzy akurat byli w pobliżu.
1 sierpnia
Na ten dzień z Piotrkiem zaplanowaliśmy dojście do wyższego obozu trzeciego na 6300 m n.p.m, po drodze zabierając namiot z 6100 m n.p.m , który rozbiłem kilka dni wcześniej. Jako że planowałem kolejnego dnia atakować szczyt to wyruszyłem dość wcześnie, aby zdążyć wypocząć w C3 wyższym. Piotrek nie miał odpowiedniej aklimatyzacji i nie czuł się na siłach aby atakować szczyt, mógł więc wyruszyć dopiero kiedy promienie słońca ogrzewały już stok. Odcinek ten był dobrze zabezpieczony przez liny poręczowe. Za ich pomocą szybciej mi się poruszało. Sprawnie dotarłem do C3, gdzie odkopałem namiot i ruszyłem do C3 wyższego. Tam też udało mi się dotrzeć w miarę szybko. Dzięki temu znalazłem jeszcze bardzo dobre miejsce pod namiot, który rozstawiłem i okopałem. W tym momencie stały tylko dwa namioty. Z godziny na godzinę namiotów zaczęło przybywać co oznaczało, że więcej ekip na następny dzień planowało atak szczytowy. Dotarł również Piotrek. Zjedliśmy kolację, gotowaliśmy i odpoczywając podziwialiśmy piękne widoki jakie z tej wysokości się prezentowały. Widać było też szczyt Pik Korżeniewskiej oraz drogę na niego, co szczególnie przykuwało moją uwagę w kontekście wyjścia na drugi dzień. Około 21 zasnęliśmy.
2 sierpnia
Obudziłem się o 5:30 i rozpocząłem przygotowania do wyjścia, czyli gotowanie wody na śniadanie i na drogę. Wskoczyłem w ubrania puchowe, dzięki czemu mogłem znieść panujący mróz, a ten oscylował wokół -20 stopni. Szybko się zebrałem i jeszcze w lekkim mroku wyruszyłem do góry. Okazało się, że reszta ekip woli pospać do wschodu słońca. Przede mną szło tylko dwóch Duńczyków. Mieli oni trochę pracy do wykonania bo z powodu mocniejszego wiatru i lekkiego opadu ślady poprzednich ekip były zasypane lub zawiane. Niestety mnie też nie ominęła przyjemność torowania momentami, gdyż ślady szybko zawiewało. Z szybkim oddechem, jakbym biegł przez kilka godzin, pokonywałem kolejne metry. Gdzieś w połowie drogi dogoniła mnie mocna ekipa 3 rosyjskich wspinaczy i już praktycznie z nimi podążałem na szczyt. Po drodze uzupełniałem braki energetyczny tylko żelami, gdyż nic innego mi już nie wchodziło. Na szczycie stanąłem o godzinie 13:00, a więc po 6,5 godzinach ciężkiej walki z wiatrem, śniegiem ale przede wszystkim z samym sobą. Po raz kolejny udało mi się przesunąć jakieś granice w sobie i zmusić organizm do takiego wysiłku, przyznaje dawno albo nawet nigdy się tak nie zmęczyłem. Na szczycie chwila euforii w samotności, gdyż Rosjanie byli tu chwilę wcześniej. Podziwianie widoków i masa zdjęć oraz filmów. Czułem wtedy, że warto trenować i poświęcać swój czas na przygotowania, aby później cieszyć się takimi chwilami jak ta. Tak się złożyło, że na szczycie Pik Korżeniewskiej stanąłem równo dwa lata po zdobyciu mojego pierwszego szczytu ze „Śnieżnej Pantery”, a więc Piku Lenina. Dokładnie 2 sierpnia 2014 roku rozpocząłem realizację mojego marzenia o zdobyciu prestiżowego tytułu przyznawanego za zdobycie pięciu siedmiotysięczników byłego ZSRR. Dwa z nich w tym momencie miałem już za sobą. Moje oczy i myśli od razu skierowały się w stronę Piku Komunizmu (Somoni). Odtąd myślałem już tylko o nim. Obydwa szczyty leżą blisko siebie i mój przyszły cel stąd prezentował się fantastycznie. Schodząc do C3 myślałem o tym, co mnie będzie czekać za kilka dni, a więc próba wejścia w stylu alpejskim na najwyższy szczyt Pamiru. Prawdziwe wyzwanie było dopiero przede mną. Pik Korżeniewskiej z całym szacunkiem dla niego jest łatwiejszą technicznie górą od Piku Somoni.
Dotarłem do namiotu tak zmęczony, że zdecydowałem tego dnia już nie schodzić niżej. Ponadto drugi nocleg na wysokości 6300 m n.p.m, to kolejny punkt do mojej aklimatyzacji. Międzyczasie, kiedy ja atakowałem szczyt, Piotrek zszedł do bazy. Dzięki temu noclegowi po odpoczynku mógł przy kolejnym wyjściu bezproblemowo atakować szczyt. Wniosłem tu sobie odtwarzacz MP3, dzięki czemu przy dźwiękach ulubionej muzyki położyłem się spać.
3 sierpnia
Wcześnie rano ruszam w dół. Chce jak najszybciej dotrzeć do bazy, aby rozpocząć regenerację przed wyjściem na Pik Somoni. W miarę szybko bo w 6 godzin zszedłem do bazy, gdzie gratulacjami przywitała mnie reszta ekipy. Paweł trochę odpoczął i na następny dzień planuje wyjście do góry. Razem zjedliśmy wypasiony obiad. Tego wieczoru razem siedzimy w mesie z innymi ekipami i planujemy kolejne dni obserwując prognozy pogody.
4 sierpnia
Pospaliśmy bardzo długo, zjedliśmy śniadanie a zaraz po tym obiad, ponieważ na 14:00 Paweł zaplanował wyjście w górę. Piotrek w planie ma ruszyć następnego dnia bezpośrednio do C2, gdzie mają się spotkać razem z Pawłem. Ja głównie odpoczywam i planuje atak na drugi z siedmiotysięczników. Paweł wyruszył z lekkim opóźnieniem. Kontakt zaplanowaliśmy na godzinę 19:00. Popołudnie z Piotrkiem spędzamy leniwie. O 19:00 nawiązujemy kontakt z Pawłem. Ku naszemu wielkiemu zaskoczeniu poinformował nas że za 15 minut będzie w bazie to pogadamy. Po chwili gdy doszedł do bazy wyjaśnił, że powróciły problemy zdrowotne i nie był w stanie iść do góry. Zjedliśmy kolację i z masą pytań w głowie położyliśmy się spać. Nasza sytuacja nieco się skomplikowała. Piotrek miał sam atakować szczyt Korżeniewskiej, ja sam miałem atakować Somoni, a zdrowie Pawła to była wielka niewiadoma.
5 sierpnia
Budzimy się około 7 rano. Piotrek dopakowuje ostatnie rzeczy i rusza do góry w celu zdobycia szczytu. Jesteśmy pewni że mu się powiedzie, ponieważ prezentuje się bardzo dobrze fizycznie. Ten dzień z Pawłem spędzamy na obmyślaniu taktyki na kolejne dni, między innymi kiedy mam wyruszyć do góry.
6 sierpnia
Kolejny dzień restowy. Podczas tego kilkudniowego pobytu w bazie dużo rozmawiamy z innymi ekipami w celu dowiedzenia się kto ma w planie w najbliższym czasie ruszyć na Pik Somoni. Okazuje się że duża część wspinaczy odpuszcza go, satysfakcjonując się zdobyciem tylko Piku Korżeniewskiej i uznając za zbyt ryzykowną próbę ataku. Dziwi mnie ta informacja, być tak blisko i nawet nie spróbować, nie mieści się to w moich kategoriach działania. Udaje mi się w końcu wstępnie umówić na wyjście z dwoma Turkami, które planujemy na wieczór kolejnego dnia. Pogoda na najbliższe dni ma być dobra, choć nie idealna.
7 sierpnia
Po dobrze przespanej nocy, rozpoczynam przygotowania do wyjścia. Skrupulatnie wybieram co zabrać. Niczego nie może mi zabraknąć, ale też nie mogę mieć zbyt dużo rzeczy. Planuje w 3-4 dni w stylu alpejskim, wszystko nosząc ze sobą na plecach zdobyć najwyższy szczyt Pamiru. Warto podkreślić pomoc zaprzyjaźnionego w bazie Polaka Skiby, który użycza mi swojego namiotu. Nasze szturmowe wszystkie zostały na zboczach Piku Korżeniewskiej. Po zjedzeniu dużego obiadu wyruszam wraz z dwoma Turkami około 18-stej do bazy wysuniętej pod Pikiem Somoni, która znajduje się godzinę drogi od bazy właściwej. To z niej jutro wyruszymy do góry.
8 sierpnia
Wstaję o 4:30 i o umówionej z Turkami godzinie 5:00 jestem gotowy do wyjścia. Zauważam natomiast, że nie są oni jeszcze gotowi do wyjścia, a co najgorsze jeszcze śpią. Stwierdzam więc że nie mam na co czekać, skoro są tak niezorganizowani to podejmuję decyzje o samotnym tego dnia dojściu do C2, które znajduje się na wysokości 6100 m n.p.m. Plan ambitny, bo zakładający w jeden dzień pokonanie 1700 metrów przewyższenia i osiągnięcie wierzchołka Piku Borodkina, który jest po drodze. Jestem gotowy w 100% na takie przyśpieszone działanie, duża ilość treningów oraz dobra aklimatyzacja sprawiają że podnoszę sobie nieco poprzeczkę.
Tego dnia przede mną wyruszyło wspomnianych w przypadku ataku na Pik Korżeniewskiej, dwóch Duńczyków. Doganiam ich jednak w miarę szybko. Pomimo ostrego podejścia tempo mam bardzo dobre. Początkowo droga wjedzie śnieżno-lodowym stokiem oraz częściowo po skałach. Natomiast od wysokości 5100 m n.p.m jest już to ciężka walka z zapadającym się pod nogami śniegiem. W najbardziej stromych momentach są zawieszone poręczówki co sprawia że jest dużo bezpieczniej. Po 13 godzinach docieram na Pik Borodkina. Międzyczasie zepsuła się pogoda, a osoby które tego dnia podążały za mną rozbiły się na wysokości 5300 m n.p.m. Przyszło mi więc najbliższą noc spędzić samemu. Rozbijam więc i okopuję mój jednoosobowy namiot. Szybka kolacja i do spania.
9 sierpnia
Pobudka o 6 rano. Szybkie śniadanie, pakowanie i po chwili schodzę z Piku Borodkina 300 metrów w dół na sławne Pamirskie Plato. Tak jak czytałem w relacjach przed wyprawą, jest niesamowite. Długie i szerokie na kilka kilometrów robi ogromne wrażenie. Tak duża „pustynia” śnieżna na takiej wysokości to naprawdę rzadkość w górach. Po chwilowej przerwie na sesje zdjęciową ruszam stokami Piku Dushanbe do góry. Jest to kolejny wierzchołek, który trzeba osiągnąć w drodze na szczyt Somoni. Idzie się bardzo ciężko. Odczuwam trud poprzednio dniowego podejścia. Do tego muszę sobie przecierać ścieżkę, gdyż ślady po ekipach które wcześniej próbowały zdobyć szczyt są już zawiane. Momentami zapadam się po kolana. To wszystko oraz załamanie pogody, które przynosi świeży opad śniegu sprawia, że docieram tego dnia do wysokości 6500 m n.p.m , gdzie rozbijam namiot. Planowałem dotrzeć nieco wyżej, ale w tych warunkach dobre i to. Kolejny dzień szedłem kompletnie sam. Dopiero pod koniec dnia zauważyłem kilka osób które dotarły na Pik Borodkina i byli dzień drogi za mną. Mocno sypie więc przed zaśnięciem, co jakiś czas muszę odkopywać namiot. Gdy przestaje sypać, zasypiam.
10 sierpnia
Nocny opad śniegu sprawił że obawiam się czy w ogóle uda mi się dotrzeć do wysokości 7000 m n.p.m, gdzie planuje rozbić kolejny obóz. Wyruszyłem więc mocno do góry. Tego dnia na szczęście dopisują mi siły i nawet z tym ciężkim plecakiem droga mija mi sprawnie. Około godzi 14:00 docieram na Pik Dushanbe i rozbijam namiot. Pierwszy mój biwak na tak dłużej wysokości (prawie 7 tyś metrów) zapowiada się ciekawie bo po raz kolejny samotnie. Przebywanie 3 dni w takich warunkach, w samotności jest bardzo ciekawym doznaniem. Jest czas na przemyślenia i zastanowienie się nad tym co w życiu ważne.
Wstępnie na następny dzień planuję atak szczytowy. Popołudniowy opad śniegu, temperatura -20, ale przede wszystkim prognoza pogody jaką dostaje od chłopaków z dołu zasiała niepewność w moich planach. Zacząłem się zastanawiać czy uda mi się wejść w ogóle na szczyt. Prognoza przewiduje silny wiatr, temperaturę około -30 stopni i opad ponad 30cm śniegu. Wiedziałem że w takich warunkach może być ciężko o realizację planu. Postanowiłem jednak podjąć decyzję o próbie tym bardziej, że z pogodą w górach bywa różnie i może akurat jutro mi dopisze szczęście i prognoza się nie sprawdzi.
11 sierpnia
Dzień ataku szczytowego. Kompletnie niepewny pogody postanowiłem jednak spróbować. Myślałem że atak będę musiał przeprowadzić sam, a to zapewne było by bardzo ciężkie do zrealizowania. Na szczęście, kiedy już byłem prawie gotowy do wyjścia, ku mojemu bardzo dużemu zdziwieniu zajrzał do mojego namiotu gość. Był to Rosjanin Anatol, który poprzedniego dnia dotarł do wysokości 6800 m n.p.m , gdzie rozbił się wraz z trójką znajomych, a skąd dzisiaj wyruszyli na szczyt. Na początku myślałem, że mam omamy. Ucieszyłem się że nie muszę iść sam. Do tego pogoda wbrew prognozą była całkiem dobra. Co prawda było trochę chmur, lecz brak opadu oraz mocnego wiatru dawały nadzieje na powodzenie akcji.
Za nim zdążyłem się spakować do końca, Anatol ruszył do góry. Wystartowałem więc z 20 minutową stratą. Na początek 200 metrów zejścia na przełęcz, z której dopiero rozpoczyna się właściwe podejście do góry. Szedłem bardzo mocnym tempem, chciałem dogonić Rosjanina, aby pomóc mu torować w świeżym śniegu, który musieliśmy pokonać w drodze na szczyt. Mimo to nie byłem w stanie przez pierwsze 2 godziny go dogonić, tak szybkim tempem się poruszał. Koncentracja musiała być nastawiona na 100%, ponieważ poruszaliśmy się w bardzo stromym terenie bez lin poręczowych w niepewnym śniegu. Po około 5 godzinach podejścia dotarliśmy na grań wiodącą w na wierzchołek. Tutaj zmieniłem Anatola na prowadzeniu i wziąłem się za przecieranie w bardzo głębokim śniegu , w kierunku szczytu. Czapa śnieżna po której się poruszałem była w ogóle nie zmrożona z tej strony grani co spowodowało, że walczyłem około godziny zanim dotarłem na szczyt.
Udało się ! W końcu po 6 godzinach podejścia, już w psującej się pogodzie stanąłem na wierzchołku. Moje wielkie kolejne marzenie i najważniejszy cel tego wyjazdu się ziściły. Stałem samotnie na Piku Somoni (7495 m n.p.m), najwyższym szczycie Pamiru i najwyższym z wszystkich potrzebnych do zdobycia „Śnieżnej Pantery”. Okazał się on bardzo trudny, najwięcej jednak musiałem walczyć ze swoimi słabościami, z ciągłym namawianiem mojego organizmu do jeszcze większego wysiłku. Byłem bardzo szczęśliwy. W tym sezonie na szczycie nie stanęło zbyt wiele ekip. Po 15 minutach dotarł do mnie towarzysz mojej walki, a więc Anatol. Podziękowaliśmy sobie wzajemnie za współpracę i kawał włożonej pracy w przecieranie drogi do szczytu. Gdyby nie ta współpraca nie wiem czy udało by mi się zdobyć wierzchołek w tych warunkach. Kilka zdjęć, filmów i rozpoczęliśmy zejście. Osiągnięcie szczytu to dopiero połowa sukcesu, trzeba jeszcze bezpiecznie zejść, a jak wiadomo ze statystyk najwięcej wypadków zdarza się właśnie w zejściu. Godzinę po nas na szczyt weszło jeszcze trzech Rosjan. Zejście okazało się bardzo męczące. Świeży śnieg oraz mocny wiatr sprawiały, że ślady zaczęły szybko zanikać. Do tego chmury które sprawiały, że widoczność zrobiła się na kilka metrów. Momentami jako że schodziłem pierwszy musiałem szukać drogi zejścia. Mimo to udało mi się już pod wieczór dotrzeć do namiotu. Za mną około godziny zeszła grupa wspomnianych już Rosjan. Powiadomiłem przez radiotelefon chłopaków w bazie o sukcesie i bardzo zmęczony położyłem się spać.
12 sierpnia
Optymistyczny plan zakładał zejście do bazy bezpośrednio z wysokości 7 tyś metrów. Po drodze czkało mnie 300 metrów podejścia na Pik Borodkina oraz przejście Pamirskiego Plato, na którym spodziewałem się masy świeżego śniegu. Brałem więc pod uwagę, że jeśli będę szedł zbyt wolno będzie potrzebny biwak. Wyruszyłem więc z samego rana w dół. Okazało się, że mój organizm posiadał jeszcze dość spore rezerwy. Narzuciłem sobie więc szybkie tempo. W godzinę udało mi się zejść 1000 metrów w dół na plato. Tutaj czekała na mnie miła niespodzianka. Wiejący wiatr przewiał większość świeżego śniegu ze ścieżki, dzięki czemu sprawnie pokonałem ten odcinek i rozpocząłem podejście pod Pik Borodkina. W normalnych warunkach, na świeżości takie podejście nie stanowiło by dla mnie większego problemu. Jednak był to już mój piąty dzień na zboczach Piku Somoni i jechałem na rezerwach, w związku z tym męczyłem się niemiłosiernie. Kiedy udało mi się wejść na wierzchołek Piku Borodkina, zrozumiałem że powinienem zdążyć jeszcze tego dnia dojść do bazy, a to dodało mi sił. Odtąd do bazy schodziłem już bardzo szybko. Na końcówce zejścia dałem chłopakom znać, że jestem blisko bazy. Zrobili mi niespodziankę wychodząc w moim kierunku i witając mnie szampanem. Było mi bardzo miło, że panowie pomimo swoich problemów na tej wyprawie potrafili się cieszyć razem ze mną sukcesem. Posiedzieliśmy dobrą godzinę na skałach przed bazą rozmawiając o wydarzeniach ostatnich dni, po czym udaliśmy się do bazy, gdzie w końcu zjadłem porządny obiad i zasnąłem jak dziecko.
13 sierpnia
Mieliśmy nadzieje że tego dnia uda nam się odlecieć z bazy do Jirgital, pogoda jednak nie pozwalała na loty śmigłowca. Dzień minął głównie na odpoczynku i gotowaniu. Wieczorem spędziliśmy miło czas w mesie bawiąc się w rytm Tadżyckiej muzyki.
14 sierpnia
Z samego sana obudził nas dźwięk lądującego helikoptera, który zabierał pierwszą turę wspinaczy. My musieliśmy się zabrać kolejnym lotem jak się okazało, w związku z tym spakowaliśmy się w godzinę. Po pożegnaniu z bazą w 20 minut dolecieliśmy do Jirgital, gdzie po raz kolejny postanowiliśmy zorganizować sobie transport na własną rękę, Siła dolara jest tu bardzo duża. Szybko udało nam się znaleźć chętnego Tadżyka, który swoją Astrą drugiej generacji postanowił za 60 dolarów zawieść nas do Dushanbe. Udaliśmy się bezpośrednio na lotnisko w celu zmiany biletów które mieliśmy dopiero na 22 sierpnia. Udało nam się zmienić termin powrotu na 18 sierpnia, dzięki czemu zostało nam trochę dni na zwiedzanie Tadżykistanu. Czekanie do 22 było by zbyt długie biorąc pod uwagę małą ilość atrakcji.
15-16 sierpnia
Przez te dwa dni głównie zwiedzamy Dushanbe, poznajemy uroki Tadżyckiej kultury, próbujemy dużo potraw z lokalnej kuchni, które zresztą bardzo nam smakują. W hostelu wieczorami przesiadujemy rozmawiając z innymi podróżnikami, którzy przybyli do stolicy Tadżykistanu. Między innymi spotykamy grupę trzech Polaków, którzy przybyli w celu przejechania na motocyklach słynnej Pamir Highway. Bardzo fajny wypad którego trochę im zazdrościmy. Nie da się jednak robić wszystkiego. My mamy swoje cele.
17 sierpnia
Na ten dzień zaplanowaliśmy wypad za miasto. Udajemy się więc 200 kilometrów od Dushanbe na północ, gdzie podziwiamy uroki pięknego jeziora oraz wodospadu o tej samej nazwie Iskandarkul. Wieczorem po powrocie do hostelu robimy pożegnalną skromną imprezkę podczas której omawiamy plany na naszą działalność w górach wysokich. Bo nikt z nas nie ma wątpliwości, że jeszcze w nie wrócimy.
18 sierpnia
O 5 rano wylatujemy z Dushanbe, by po przesiadce w Istambule, po południu wylądować w Pradze. Do stolicy Czech przyjeżdża po nas Marysia, dzięki której dostajemy się do Polski w ekspresowym tempie. Swoją drogą nie mam pojęcia jak ten nasz cały bagaż zmieścił się do jej małej Fiesty.
